Core Furastiero
Stu core sbarca a Napule
comm'a nu gran signore.
Comm'a nu gran signore.
Campaje tant'ann' a' America.
Campaje tant'ann' a' America.
Mo chi 'o cunosce cchiù, poveru core?
Mo chi è? Nu furastiero
'nnammurato d''a cittá.
'O 'scellènza", fa 'o cucchiere,
signurí', pòzzo avutá?
E se ne va, cuntento, cu 'o cucchiere,
stu core ca s'è fatto furastiero.
E corre via Caracciolo,
lucente e tutta sole.
Lucente e tutta sole.
Mussiù, chist'è Pusilleco.
Mussiù, chist'è Pusilleco.
Ma 'o furastiero, zitto, a sti pparole
se ricorda chelli strate
ch''o facettero sunná.
Quanta coppie 'e 'nnammurate
fino a tarde, 'int'a ll'está!
E chiacchiaréa sul'isso stu cucchiere,
ca piglia 'o core mio pe' furastiero.
Po' se fa notte e Napule
è tutta nu sbrennóre.
È tutta nu sbrennóre!
E saglie 'ncopp''o Vòmmero.
E saglie 'ncopp''o Vòmmero,
addó' se fece core chistu core.
Signurí', signuri' che ne dicite
d' 'e bellizze 'e 'sta cittá?
'O 'scellenza, vuje chiagnite?
Signurí', chi v' 'o ffa fá?"
E nun se fa capace stu cucchiere.
Si chiagne, 'o core nun è furastiero!
Corazón Extranjero
Este corazón desembarca en Nápoles
como un gran señor.
Como un gran señor.
Ha pasado tantos años en América.
Ha pasado tantos años en América.
¿Ahora quién lo conoce más, pobre corazón?
¿Quién es? Un extranjero
enamorado de la ciudad.
'La excelencia', ¿hace el cucharero,
señor, puede tener?
Y se va, contento, con el cucharero,
este corazón que se ha vuelto extranjero.
Y corre por Caracciolo,
brillante y todo sol.
Brillante y todo sol.
Señor, esto es Pusillíco.
Señor, esto es Pusillíco.
Pero el extranjero, callado, ante estas palabras
recuerda las calles
que lo hicieron soñar.
Cuántas parejas enamoradas
hasta tarde, en el verano.
Y charlará sobre lo mismo con este cucharero,
que se lleva mi corazón por el extranjero.
Luego cae la noche y Nápoles
es toda una fiesta.
¡Es toda una fiesta!
Y sube por el Vómero.
Y sube por el Vómero,
donde se hizo corazón este corazón.
Señor, señores, ¿qué opinan
de las bellezas de esta ciudad?
'La excelencia', ¿ustedes lloran?
Señor, ¿qué les hará?
Y el cucharero no entiende.
Llora, ¡el corazón no es extranjero!
Escrita por: Alfredo Melina / E. A. Mário