Mustamaa
Seison keskellä kinosten
näen ylläni pimeyden
suloisen pimeyden
Lennän siivillä korpin
yli kylmän pohjolan
allani kiiltää jäinen vuori
tuo vuori Tuonelan...
Henget heräävät unestaan
tumman metsän varjoista
henget, nuo petojen valtiaat
metsien kuninkaat...
Kävelen polkua sumuista
ohi laaksojen muinaisten
tuo polku on ikuinen
sieluni tyhjyyden
Se vie minut ikuiseen kadotukseen
elämään tuonpuoleiseen
siellä kohtaan herrani
hän ottaa sieluni
Vaellan yli järven jäisen
etsien tietä takaisin
järvi sulaa jäljessäni
en pääse enää palaamaan
tuohon maailmaan ikuiseen
Katson kauas horisonttiin
näen korpin palaavan
en päässyt enää matkaan sen
jään siis tänne ainiaan...
En tunne enää kylmyyttä
jäätävien tuulien
kuolema on lähelläni
ainiaan
Mustamaa
Estoy parado en medio de las nieves
veo encima de mí la oscuridad
la dulce oscuridad
Vuelo con las alas del cuervo
sobre el frío norte
bajo de mí brilla la montaña helada
esa montaña de Tuonela...
Los espíritus despiertan de su sueño
desde las sombras del bosque oscuro
los espíritus, los soberanos de las bestias
los reyes de los bosques...
Camino por el sendero nebuloso
pasando junto a los valles antiguos
ese sendero es eterno
mi alma vacía
Me lleva a la perdición eterna
a la vida ultraterrena
allí encuentro a mi señor
él toma mi alma
Vago sobre el lago helado
buscando el camino de regreso
el lago se derrite detrás de mí
ya no puedo volver
a ese mundo eterno
Miro lejos hacia el horizonte
veo al cuervo regresar
no pude seguir su camino
así que me quedo aquí para siempre...
Ya no siento el frío
de los vientos helados
la muerte está cerca de mí
por siempre