Znam Coveka
Znam coveka, stanovao je tu odmah iza,
mucila ga apstinentska kriza,
mucila ga danima.
On mi je rekao da se susreo sa samim Bogom.
Da je u grobu s jednom nogom,
da sa sobom ne prica.
Covek se mucio, covek je non-stop mislio na belo.
I ne zato sto mu se htelo,
morao je ponovo.
Imao je male zenke,
bledu facu, ruzno lice.
Patio je od hronicne
ne-ne-ne-nesanice.
Znam coveka, covek je pokusao da se skine.
Ali je tesko sa visine,
da se spustis bezbolno.
Jos mi je rekao da je sanjao neke vrane,
koje su graktale sa grane.
Koje su ga pljuvale.
Da je on gotov, da je samo pola ljudskog bica.
Da je jedan od slabica.
Od ulicnih kerova.
Imao je male zenke,
bledu facu, ruzno lice.
Patio je od hronicne
ne-ne-ne-nesanice.
Conozco a un hombre
Conozco a un hombre, vivía justo detrás,
molestado por la crisis de abstinencia,
molestado durante días.
Él me dijo que se encontró con Dios mismo.
Que estaba en la tumba con un pie,
que no hablaba consigo mismo.
El hombre se angustiaba, el hombre pensaba constantemente en blanco.
Y no porque quisiera,
tenía que hacerlo de nuevo.
Tenía pequeñas hembras,
rostro pálido, feo rostro.
Padecía de crónica
in-in-in-insomnio.
Conozco a un hombre, el hombre intentó quitarse la vida.
Pero es difícil desde lo alto,
bajar sin dolor.
Todavía me dijo que soñó con algunos cuervos,
que graznaban desde las ramas.
Que lo escupían.
Que estaba acabado, que era solo la mitad de un ser humano.
Que era uno de los débiles.
De los perros callejeros.
Tenía pequeñas hembras,
rostro pálido, feo rostro.
Padecía de crónica
in-in-in-insomnio.