Wat nea fergiet
Want wat nea fergiet is ús heidensk hert
It hert dat de dreunen fan Mjöllnir heart
En wat nea fergiet en wat altyd bliuwt
Us grutskens, ús eare, de krêft fan in liuw
Want wat der ek bart en wêr’t wy ek gean
It is it bloed fan Ymir dat troch ús streamt
Bûn oan de boarne, grutbrocht yn striid
Us heidenske hert is wat wier nea fergiet
Al binne wy ferjage fan hillige grûn
Us risping en ús ekers oan it frjemdfolk jûn
Ien ding bliuwt fan ús, dêr komt nimmen oan
It leauwen yn ús goaden, it is in ûnbrekbere bân
Soannen fan Inguz, Wêda sil foar jim stean
En mank Ty en Tuner de einstriid yn gean
En al wêr’t jim ek stjerre, dochters fan Nertha
De ein is it begjin foar hja dy’t in heidensk hert ha
Op de troan fan Fosite is ús eigen rjocht ûntsien
En troch ús libben op it wetter is dat rjocht mei gien
Wy binne eigensinnich, wy knibbelje nea en laitsje om de dea
Wy binne eigenwiis, wy binne de Fries, dat wat nea fergiet
Lo que nunca olvidamos
Porque lo que nunca olvidamos es nuestro corazón pagano
El corazón que siente los latidos de Mjöllnir
Y lo que nunca olvida y siempre permanece
Nuestra soberbia, nuestro honor, la fuerza de un león
Porque pase lo que pase y dondequiera que vayamos
Es la sangre de Ymir la que fluye a través de nosotros
Unidos a la fuente, forjados en la batalla
Nuestro corazón pagano es lo que verdaderamente nunca olvidamos
Aunque seamos desterrados de tierras sagradas
Hemos entregado nuestra cosecha y nuestras espigas al extranjero
Una cosa queda de nosotros, a la que nadie puede llegar
La fe en nuestros dioses, es un lazo irrompible
Hijos de Inguz, Wêda luchará por ustedes
Y entre Ty y Tuner entrarán en la batalla final
Y dondequiera que mueran, hijas de Nertha
El fin es el comienzo para aquellos que tienen un corazón pagano
En el trono de Fosite se nos ha negado nuestro propio derecho
Y a través de nuestra vida en el agua ese derecho se ha ido
Somos tercos, nunca nos arrodillamos y nos reímos de la muerte
Somos testarudos, somos los Frisones, eso es lo que nunca olvidamos