Il giardino del mago
Da bambino ci montavo su
al cavallo con la testa in giù
galoppavo senza far rumore
gli zoccoli di legno che volavano sui fiori
non sciupavano i colori.
Stan cantando al mio funerale
chi mi piange forse non lo sa
che per anni ho cercato me
e passo dopo passo con le spine ormai nei piedi
tanto stanco stanco.
Io sono arrivato nel giardino del mago
dove dietro ogni ramo crocifissi ci sono
gli ideali dell'uomo.
Grandi idee invecchiate nel giardino del mago
io sto appeso ad un ramo dentro un quadro che balla
sotto un chiodo nell'aria
sono la che ho bisogno di carezze umane più di te.
E il tempo va il tempo va passa
e il tempo va il tempo va passa e va
E tu che fai e tu che fai e tu
e tu che fai e tu che fai che fai ?
Sono finito ormai quaggiù
ma vieni via ma vieni via vieni via !
Non posso tornare resterò
se resterai se resterai che farai ?
Ogni creatura del giardino del mago
vive tutto il suo tempo dentro in un albero cavo
C'è chi ride chi geme
chi cavalca farfalle
chi conosce il futuro
chi comanda alle stelle come un re
comanda le stelle, comanda le stelle,
comanda le stelle, comanda le stelle,
ma chi è che comanda da sé...
Com'è strano oggi il sole
non si fa scuro chissà perché
forse la sera non verrà
a uccidermi ancora
ha avuto pietà solo ora
Per pietà della mia mente che se ne va
il giorno aspetterà
per me si fermerà un po' di più
vedo già foglie di vetro
alberi e gnomi corrersi dietro
torte di fiori e intorno a me
leggeri cigni danzano
a che serve poi la realtà.
Coi capelli sciolti al vento
io dirigo il tempo
il mio tempo
là negli spazi dove morte non ha domini
dove l'amore varca i confini
e il servo balla con il re
corona senza vanità
eterna è la strada che va.
De tuin van de tovenaar
Als kind zat ik erop
op het paard met mijn hoofd naar beneden
ik galoppeerde zonder geluid te maken
de houten hoeven die over de bloemen vlogen
verpestten de kleuren niet.
Ze zingen op mijn begrafenis
wie om me huilt weet het misschien niet
dat ik jaren naar mezelf heb gezocht
en stap voor stap met de doornen al in mijn voeten
totale vermoeidheid.
Ik ben aangekomen in de tuin van de tovenaar
daar achter elke tak zijn gekruisigde
de idealen van de mens.
Grote ideeën verouderen in de tuin van de tovenaar
ik hang aan een tak binnen een schilderij dat danst
onder een spijker in de lucht
ik ben daar en heb menselijke aanrakingen meer nodig dan jij.
En de tijd gaat, de tijd gaat voorbij
en de tijd gaat, de tijd gaat voorbij en gaat
En jij, wat doe jij, en jij
en jij, wat doe jij, wat doe jij?
Ik ben hier beneden beland
maar kom weg, maar kom weg, kom weg!
Ik kan niet terug, ik blijf
als jij blijft, als jij blijft, wat ga je doen?
Elke creatuur in de tuin van de tovenaar
doorbrengt zijn tijd in een holle boom
Er zijn er die lachen, die kreunen
wie op vlinders rijdt
wie de toekomst kent
wie de sterren beveelt als een koning
beveelt de sterren, beveelt de sterren,
beveelt de sterren, beveelt de sterren,
maar wie is er die zelf de baas is...
Wat is het vreemd vandaag, de zon
wordt niet donker, wie weet waarom
misschien komt de avond niet
om me weer te doden
heeft alleen nu medelijden gehad
Voor de genade van mijn verdwijnende geest
zal de dag wachten
voor mij zal hij iets langer stilstaan
ik zie al glazen bladeren
bomen en kabouters achter elkaar aanrennen
taarten van bloemen en om me heen
lichte zwanen dansen
wat heeft de realiteit voor nut.
Met mijn haren in de wind
gestuur ik de tijd
mijn tijd
daar in de ruimtes waar de dood geen heerschappij heeft
waar de liefde de grenzen overschrijdt
en de dienaar danst met de koning
kroon zonder ijdelheid
eindeloos is de weg die gaat.