395px

De Man en de Vogel

Barbara Pravi

L'homme Et L'oiseau

Je les regarde battre des ailes
Ces hirondelles qui te tournent autour
Comme elles se cherchent dans ton regard
Elles qui n'auront pas ton amour
Ça les attire comme la lumière
Ces cœurs comme toi à demi-clos
Mais mon amour, vas-y, dis-leur
Qu'on n'enferme pas les oiseaux

Moi, je t'admire depuis la terre
Voler aux flancs des falaises
Plus je te cherche, plus je te perds
Dans ce ciel de glace et de braise

Toi qui sais des choses qu'on n'sait pas
Comme les fous, comme les enfants
Raconte-moi le monde que tu vois là-haut
Raconte-moi le dedans

Oh, garde-la, ta liberté
Elle est ton long manteau d'hiver
Elle est ta grâce et ton fardeau
Entre l'homme et l'oiseau

J'aime à t'imaginer danser
Au loin dans ce ciel sans limite
Rêver qu'un jour, tu me laisseras épouser
Tes fugues et ta fuite

Je ferai de ton être un otage
Ton corps, tes lèvres et sur ton dos
Mes doigts dessineront des fleuves
Traces de mes griffes sur ta peau

Je t'embrasserai (on s'embrassera)
Avec tant de rage (oh, tant de rage)
Pour que ton corps (pour que tes heures)
Se souvienne (se souvienne)
De ma folie, de mon visage
Que mon abandon te parvienne

Tu pourras boire là sur mes lèvres le désir de retenir la nuit
Jamais plus le jour ne se lèvera pour ne pas déranger nos cris
J'inventerai entre mes courbes des îles pour te réfugier
Quand trop en cage il te faudra reprendre ta liberté
Oh mon amour, mon amour, je sais
Que tu repartiras bientôt
On n'enferme pas les oiseaux

J'ai ouvert mes yeux ce matin
Et tu étais déjà parti
Les rideaux volent en dessin
Sur mes murs blancs un peu jaunis
Comme un soupir, tu as filé
Au beau milieu de notre nuit
Vers quels bras t'es-tu envolé
Vers quelle nouvelle rêverie?

De Man en de Vogel

Ik kijk naar ze fladderen
Die zwaluwen die om je heen cirkelen
Hoe ze elkaar zoeken in jouw blik
Zij die jouw liefde niet zullen krijgen
Het trekt ze aan als het licht
Die harten zoals jij, half gesloten
Maar mijn liefde, ga je gang, vertel ze
Dat je vogels niet kunt opsluiten

Ik bewonder je vanaf de aarde
Vliegend langs de kliffen
Hoe meer ik je zoek, hoe meer ik je verlies
In deze lucht van ijs en gloed

Jij die dingen weet die wij niet weten
Zoals de gekken, zoals de kinderen
Vertel me de wereld die je daarboven ziet
Vertel me wat er binnenin is

Oh, houd je vrijheid vast
Het is je lange wintermantel
Het is je genade en je last
Tussen de man en de vogel

Ik hou ervan je te verbeelden dansen
In de verte in deze eindeloze lucht
Dromen dat je op een dag me zult laten trouwen
Met je vlucht en je ontsnapping

Ik zal van jouw wezen een gijzelaar maken
Jouw lichaam, jouw lippen en op jouw rug
Zullen mijn vingers rivieren tekenen
Sporen van mijn klauwen op jouw huid

Ik zal je kussen (we zullen kussen)
Met zoveel woede (oh, zoveel woede)
Zodat jouw lichaam (zodat jouw uren)
Zich herinnert (zich herinnert)
Aan mijn waanzin, aan mijn gezicht
Dat mijn verlatenheid je bereikt

Je kunt daar op mijn lippen de wens drinken om de nacht vast te houden
Nooit meer zal de dag opkomen om onze schreeuwen niet te verstoren
Ik zal tussen mijn rondingen eilanden uitvinden om je te laten schuilen
Wanneer je te veel in een kooi zit, moet je je vrijheid terugnemen
Oh mijn liefde, mijn liefde, ik weet
Dat je snel weer zult vertrekken
Je kunt vogels niet opsluiten

Ik opende mijn ogen vanmorgen
En je was al vertrokken
De gordijnen wapperen in een tekening
Op mijn witte muren die een beetje vergeeld zijn
Als een zucht, ben je verdwenen
Midden in onze nacht
In welke armen ben je gevlogen
Naar welke nieuwe droom?

Escrita por: