395px

De Absinthe

Barbara

L'absinthe

Ils buvaient de l'absinthe
Comme on boirait de l'eau
L'un s'appelait Verlaine
L'autre, c'était Rimbaud
Pour faire des poèmes
On ne boit pas de l'eau
Toi, tu n'es pas Verlaine
Toi, tu n'est pas Rimbaud
Mais quand tu dis je t'aime
Oh mon dieu, que c'est beau
Bien plus beau qu'un poème
De Verlaine ou de Rimbaud

Pourtant que j'aime entendre
Encore et puis encore
La chanson des amours
Quand il pleut sur la ville
La chanson des amours
Quand il pleut dans mon coeur
Et qu'on a l'âme grise
Et que les violons pleurent
Pourtant, je veux l'entendre
Encore et puis encore
Tu sais qu'elle m' enivre
La chanson de ceux-là
Qui s'aiment et qui en meurent
Et si j'ai l'âme grise
Tu sécheras mes pleurs

Ils buvaient de l'absinthe
Comme l'on boit de l'eau
Mais l'un, c'était Verlaine
L'autre, c'était Rimbaud
Pour faire des poèmes
On ne boit pas de l'eau
Aujourd'hui, les je t'aime
S'écrivent en deux mots
Finis, les longs poèmes
La musique des mots
Dont se grisait Verlaine
Dont se saoulait Rimbaud

Car je voudrais connaître
Ces alcools dorés, qui leur grisaient le coeur
Et qui saoulaient leur peine
Oh, fais-les-moi connaître
Ces alcools d'or, qui nous grisent le coeur
Et coulent dans nos veines
Et verse-m'en à boire
Encore et puis encore
Voilà que je m'enivre
Je suis ton bateau ivre
Avec toi, je dérive

Et j'aime et j'en meurs
Les vapeurs de l'absinthe
M'embrument
Je vois des fleurs qui grimpent
Au velours des rideaux
Quelle est donc cette plainte
Lourde comme un sanglot
Ce sont eux qui reviennent
Encore et puis encore
Au vent glacé d'hiver
Entends-les qui se traînent
Les pendus de Rimbaud
Les noyés de Verlaine
Que la mort a figés
Aux eaux noires de la Seine
J'ai mal de les entendre
Encore et puis encore
Oh, que ce bateau ivre
Nous mène à la dérive
Qu'il sombre au fond des eaux
Et qu'avec toi, je meurs

On a bu de l'absinthe
Comme on boirait de l'eau
Et je t'aime, je t'aime
Oh mon dieu, que c'est beau
Bien plus beau qu'un poème
De Verlaine ou de Rimbaud

De Absinthe

Ze dronken absint
Zoals je water drinkt
De één heette Verlaine
De ander was Rimbaud
Om poëzie te maken
Drink je geen water
Jij bent geen Verlaine
Jij bent geen Rimbaud
Maar als je zegt ik hou van je
Oh mijn god, wat is het mooi
Veel mooier dan een gedicht
Van Verlaine of Rimbaud

Toch hou ik ervan om te horen
Nog en nog eens
Het lied van de liefdes
Als het regent in de stad
Het lied van de liefdes
Als het regent in mijn hart
En als onze ziel grijs is
En de violen huilen
Toch wil ik het horen
Nog en nog eens
Je weet dat het me bedwelmt
Het lied van diegenen
Die van elkaar houden en eraan sterven
En als mijn ziel grijs is
Zal jij mijn tranen drogen

Ze dronken absint
Zoals je water drinkt
Maar de één was Verlaine
De ander was Rimbaud
Om poëzie te maken
Drink je geen water
Vandaag de dag, de ik hou van je
Wordt in twee woorden geschreven
Klaar, de lange gedichten
De muziek van de woorden
Waarin Verlaine zich verzonken
Waarin Rimbaud zich bezat

Want ik zou willen kennen
Die gouden dranken, die hun hart bedwelmden
En die hun verdriet dronken
Oh, laat me ze kennen
Die gouden dranken, die ons hart bedwelmen
En door onze aderen stromen
En schenk me nog een glas
Nog en nog eens
Kijk, ik raak bedwelmd
Ik ben jouw dronken schip
Met jou drijf ik weg

En ik hou van je en ik sterf
De dampen van de absint
Verwarren me
Ik zie bloemen die klimmen
Op het fluweel van de gordijnen
Wat is dat voor een klacht
Zwaar als een snik
Het zijn zij die terugkomen
Nog en nog eens
In de ijzige winterwind
Hoorde je ze slepen
De gehangenen van Rimbaud
De verdronkenen van Verlaine
Die de dood heeft versteend
In de zwarte wateren van de Seine
Ik heb pijn om ze te horen
Nog en nog eens
Oh, dat dit dronken schip
Ons naar de afgrond leidt
Dat het zinkt in de diepten
En dat ik met jou sterf

We hebben absint gedronken
Zoals je water drinkt
En ik hou van je, ik hou van je
Oh mijn god, wat is het mooi
Veel mooier dan een gedicht
Van Verlaine of Rimbaud

Escrita por: Barbara