Nantes
Il pleut sur Nantes
Donne-moi la main
Le ciel de Nantes
Rend mon cœur chagrin
Un matin comme celui-là
Il y a juste un an déjà
La ville avait ce teint blafard
Lorsque je sortis de la gare
Nantes m’était alors inconnue
Je n’y étais jamais venue
Il avait fallu ce message
Pour que je fasse le voyage
Madame, soyez au rendez-vous
Vingt-cinq, rue de la Grange aux Loups
Faites vite, il y a peu d’espoir
Il a demandé à vous voir
À l’heure de sa dernière heure
Après bien des années d’errance
Il me revenait en plein cœur
Son cri déchirait le silence
Depuis qu’il s’en était allé
Longtemps je l’avais espéré
Ce vagabond, ce disparu
Voilà qu’il m’était revenu
Vingt-cinq, rue de la Grange aux Loups
Je m’en souviens du rendez-vous
Et j’ai gravé dans ma mémoire
Cette chambre au fond d’un couloir
Assis près d’une cheminée
J’ai vu quatre hommes se lever
La lumière était froide et blanche
Ils portaient l’habit du dimanche
Je n’ai pas posé de questions
À ces étranges compagnons
J’ai rien dit, mais à leur regard
J’ai compris qu’il était trop tard
Pourtant j’étais au rendez-vous
Vingt-cinq, rue de la Grange aux Loups
Mais il ne m’a jamais revue
Il avait déjà disparu
Voilà, tu la connais, l’histoire
Il était revenu un soir
Et ce fut son dernier voyage
Et ce fut son dernier rivage
Il voulait avant de mourir
Se réchauffer à mon sourire
Mais il mourut à la nuit même
Sans un adieu, sans un je t’aime
Au chemin qui longe la mer
Couché dans le jardin de pierres
Je veux que tranquille il repose
Je l’ai couché dessous les roses
Mon père, mon père
Il pleut sur Nantes
Et je me souviens
Le ciel de Nantes
Rend mon cœur chagrin
Nantes
Het regent in Nantes
Geef me je hand
De lucht boven Nantes
Maakt mijn hart zo triest
Een ochtend zoals deze
Al een jaar geleden
De stad had een bleke gloed
Toen ik het station verliet
Nantes was toen onbekend voor mij
Ik was er nog nooit geweest
Het was die boodschap nodig
Om de reis te maken
Mevrouw, wees op de afspraak
Vijfentwintig, rue de la Grange aux Loups
Wees snel, er is weinig hoop
Hij heeft gevraagd om je te zien
Op het uur van zijn laatste uur
Na jaren van zwerven
Kwam hij weer in mijn hart
Zijn schreeuw doorbrak de stilte
Sinds hij was weggegaan
Had ik lang gehoopt
Deze zwerver, deze verdwenen
Kijk, hij was weer bij me
Vijfentwintig, rue de la Grange aux Loups
Ik herinner me de afspraak
En ik heb in mijn geheugen gegrift
Die kamer aan het einde van de gang
Zittend bij een open haard
Zag ik vier mannen opstaan
Het licht was koud en wit
Ze droegen hun zondagse kleren
Ik heb geen vragen gesteld
Aan deze vreemde metgezellen
Ik zei niets, maar aan hun blik
Begrijp ik dat het te laat was
Toch was ik op de afspraak
Vijfentwintig, rue de la Grange aux Loups
Maar hij heeft me nooit meer gezien
Hij was al verdwenen
Kijk, je kent het verhaal
Hij was een avond teruggekomen
En dat was zijn laatste reis
En dat was zijn laatste kust
Hij wilde voor hij stierf
Zich verwarmen aan mijn glimlach
Maar hij stierf diezelfde nacht
Zonder een afscheid, zonder een ik hou van je
Langs het pad dat langs de zee loopt
Liggend in de stenen tuin
Wil ik dat hij rustig rust
Ik heb hem onder de rozen gelegd
Mijn vader, mijn vader
Het regent in Nantes
En ik herinner me
De lucht boven Nantes
Maakt mijn hart zo triest