La Dernière Fois
Et paris était belle
Et les lumières brillaient
Raillant les étincelles dans nos yeux avinés, c’était
La dernière fois
Moi je fermais les yeux
Réprimant une larme
Et mon pays en feu entonnait un « aux armes », c’était
La dernière fois
C’était la dernière fois
Une rue familière
Et son hostile faune
J’oublierai la misère aux bras de ma brune aphone, ce serait
La dernière fois
Les dernières étreintes
Les derniers coups de rein
Pour son iris absinthe, entre mes bras câlins, ce serait
La dernière fois
Oui ce serait la dernière fois
Puis au petit matin
J’aspirai son haleine
Et la recracherai au loin quand j’aurai de la peine, l’été
Une dernière fois
L’été, une dernière fois
L’été…une dernière fois
Une dernière fois
De Laatste Keer
En Parijs was mooi
En de lichten straalden
Spotten met de vonkjes in onze beschonken ogen, het was
De laatste keer
Ik sloot mijn ogen
Onderdrukte een traan
En mijn brandende land zong een ‘tot de wapens’, het was
De laatste keer
Het was de laatste keer
Een bekende straat
En zijn vijandige fauna
Ik zal de ellende vergeten in de armen van mijn stille schat, het zou zijn
De laatste keer
De laatste omhelzingen
De laatste schokkende bewegingen
Voor haar absintkleurige iris, tussen mijn knuffels, het zou zijn
De laatste keer
Ja, het zou de laatste keer zijn
En dan in de vroege ochtend
Ademde ik haar geur in
En zou het ver wegspugen als ik verdriet heb, de zomer
Een laatste keer
De zomer, een laatste keer
De zomer... een laatste keer
Een laatste keer