395px

El ocaso del tercer sol

Beogradski Sindikat

Zalazak treceg sunca

zalazak treæeg sunca, nepodnošljiva vrelina
brujanje mašina, skuèena metalna kabina
moj svet je praznina samo kamen i prašina
i pokoje seæanje, odblesci davnina
obronci planina, šume, kristalna jezera
moje novo okruženje razara atmosfera
histerije, ludila, raspada sistema
zemlju napadaju bolesti, pošast ko himera
konaèna dilema: preživeti il' stati
razmatram situacije koje uslediæe zatim
bespoštedna borba il' spokoj u raki
zloslutna izmaglica veæ danima me prati
ali šta su ovde dani kad vreme je stalo
i ono malo preživelih je posrnulo i palo
egzistencije sramne dotukle ih rane
porok im je vodilja na putevima tame
tela zagadjuju otrovom, svi navuèeni su mahom
obrazac ponašanja koji uslovljen je strahom.

alarm detektora kretanja, poznat odraz na viziru
nakaze su tu! neæe otiæi u miru
šaljem izvidjaèku sondu da preleti mraènu hordu
obaveštavam toranj da spreme se za borbu
i molim se bogu, mada sumnjam u njega
za pokolj ili trijumf da se okonèa ova beda
primam signal iz sonde, neverovatni podaci
o neprijatelja snazi. ako postoje junaci
nisam jedan od njih. maksimalnom brzinom
letim ka bazi, sve do sudara s dinom
situacija bez izlaza, nemam vremena da mislim
kontrolu nad delom mi preuzima instinkt
koji sumanutim trkom vodi me put otvora
u magmatskoj steni. gori pogonska komora!
ostavljam za sobom zvuk eksplozije prodoran
gubim tlo pod nogama, klizim ko niz tobogan.

bolno trljam potiljak, koliko bio sam bez svesti?
u mraku tražim izvor piska, postaje sve cešæi
i ko zvuk aparata kad bolesni bledi
neprekidan, glasnik kraja koji sledi
svetlost ... ispunjava celu odaju
bljesak zaslepljuje oèi, zenice se skupljaju
polako postajem svestan oblika ovog mesta
savršen tetraedar, u centru podnožja pijedestal
oko opisan krug meni starnim simbolima
piktografsko pismo, sigurno staro je eonima
kako sam dospeo ovamo? šta je ovo mesto?
nigde ne vidim otvor!? odakle dopire svetlo?
preispitujem se dok proucavam mural
na jednom od zidova, opisuje ritual
ako ga dobro tumaèim ovo je neka vrsta hrama
sveštenici formiraju krug oko piktograma
na postolju stoji deèak koji zrakom iz oèiju
u zidu otvara prolaz u drugu prostoriju
u koju ulazi naoružan odatle crtež se raèva
u prikaz moænog božanstva i leš mrtvog deèaka
obred prosveæenja? test za mlade ratnike?
il nešto sasvim treæe? al prostorija sa slike
je možda moja jedina veza sa površinom
tom se mišlju smirujem dok okružen tišinom
koraèam ka središtu jednakostraniènog trougla
penjem se na postolje napetih èula
u isèekivanju èuda. stiže istog sekunda
telo prožima sila, iz oènih duplji svetlost kulja.

ništa ne mora biti ko što nekad je bilo. spoznaja je blizu, budi spreman za epilog, kad se vizija silnog otelotvori kroz život.

taj trenutak pamtiæu ostatak moga veka
kao nepregledno belilo planete veènog leda
kao oseæaj spokojstva, miline, svetla
skidam kacigu, trljam oèi, netremice gledam
opèinjen, sa osmehom i pogledom deèaka
zaštiæen i spokojan u okrilju oblaka
i nema više ograda ni traga ljudske ruke
ko da nevreme je iza mene, ispred mirne luke
i tako sreæan ali neoprezan na tren sklopih oèi
i nestadoh ko kapljica na užarenoj ploèi
i kao maèem po stomaku tada preseèe me hladna
slutnja kao munja grom iz tmurna neba hada
ispred mene par prilika izlaze iz otvora
i prekri me crni oblak poput pogrebnog pokrova
ternutak tišine i napetosti kranje
bljesak laserskog pištolja, u levu ruku sam ranjen
ja se prenuh u sekundi sav zaprepašæen od straha
uz talas hladne vode ko kad podigne se brana
i tada jasno kao dan shvatih šta mi se sprema
okom tražim zaklon ali zaklona nema
više refleksno no svesno brzo bacih se u stranu
punim oba pištolja vraæam kacigu na glavu
gledam suviše ih ima. bacam bombu neutrona
ekspolozija razbija formaciju kordona
zujanje fejzera, miris sprženog mesa
ne znam stvarno šta da radim kada ne znam ni gde sam
u prostoriji sam ja, ispred nepregledna masa
dok nasumice pucam oni padaju bez glasa
ja se okreæem ka izlazu al da izadem ne mogu
oštar bol padam (padam, padam)... pogodjen u nogu
da se predam? ipak ne dam život suviše je vredan
grabim pištolj pucam, pucam. pao je još jedan
i oseæaj besa dok gledam grozne nemani
ma, nek ide život! dodjite, sad potpuno sam spreman! i
na interfejs vizira pada odsjaj svetlosti
uz kapljice krvi...

novi odred spodoba se zaleæe obrušava
ja kosim kao furija, ni korak ne ustruèavam
davno sam obuèavam, sad sve mi se vraæa
likvidacija pogledom kao oštricom maèa
sada vladam situacijom, levitiram, manevrišem
snagom svoga uma zveri dezintegrišem
mogu da se skoncentrišem, tehnikom baratam
razlog njihovog dolaska napokon shvatam
zamahujem rukama, pokreæem vetar
usmeravam kristale i formiram spektar
jedinstvo svih energija isijavam kroz etar
poistoveæujem se sa sredinom, kameleon
prestajem da budem... sijam kao freon!

kreæem ka površini iz ovog pakla. izleæem uz gejzir peska krvi i stakla

lebdim nad pustinjom do grupacije dina
upirem prst ka njima iz zemlje raste planina
pod njom izviru reke, duž obala rastu šume
postajem natprirodna sila, prisutan za uvek
u svemiru i u svesti potomaka
svetu knjigu pišu na osnovu odlomaka
mog života, trijumfa nad nakazama sotone
dalekih kolonija hramove krase moje ikone.

El ocaso del tercer sol

el ocaso del tercer sol, el calor insoportable
el zumbido de las máquinas, la cabina metálica estrecha
mi mundo es vacío, solo piedra y polvo
y algunos recuerdos, destellos de antaño
las laderas de las montañas, bosques, lagos cristalinos
mi nuevo entorno destruye la atmósfera
histeria, locura, colapso del sistema
enfermedades atacan la tierra, una plaga como quimera
la dilema final: sobrevivir o detenerse
considero las situaciones que vendrán a continuación
una lucha despiadada o la paz en el abismo
ebria niebla me persigue desde hace días
pero ¿qué son aquí los días cuando el tiempo se detiene
y los pocos supervivientes han caído y fracasado
sus existencias vergonzosas destrozadas por heridas
el vicio es su guía en los caminos de la oscuridad
cuerpos contaminados con veneno, todos están mayormente enganchados
un patrón de comportamiento condicionado por el miedo.

alarma de movimiento detectada, reflejo conocido en la visera
¡las monstruosidades están aquí! no se irán en paz
envío una sonda de reconocimiento para sobrevolar la horda oscura
aviso a la torre que se prepare para la batalla
y rezo a Dios, aunque dudo de él
por una masacre o un triunfo para que termine esta desgracia
recibo la señal de la sonda, datos increíbles
sobre la fuerza del enemigo. si existen héroes
no soy uno de ellos. a toda velocidad
vuelo hacia la base, hasta chocar con un dinosaurio
una situación sin salida, no tengo tiempo para pensar
el instinto toma el control de una parte de mí
que me lleva en una carrera frenética hacia la abertura
en la roca magmática. ¡arde la cámara de propulsión!
dejo atrás el sonido de una explosión penetrante
pierdo el suelo bajo mis pies, resbalo como en un tobogán.

me froto dolorosamente la nuca, ¿cuánto tiempo estuve inconsciente?
en la oscuridad busco la fuente del pitido, se vuelve más frecuente
como el sonido de un aparato cuando el enfermo palidece
constante, mensajero del fin que se acerca
la luz... llena toda la habitación
el destello ciega los ojos, las pupilas se contraen
poco a poco me doy cuenta de la forma de este lugar
un tetraedro perfecto, en el centro de un pedestal
alrededor, un círculo descrito con extraños símbolos
un lenguaje pictográfico, seguramente antiguo por eones
cómo llegué aquí? ¿qué es este lugar?
no veo ninguna abertura!? ¿de dónde viene la luz?
me cuestiono mientras estudio un mural
en una de las paredes, describe un ritual
si lo interpreto correctamente, esto es algún tipo de templo
los sacerdotes forman un círculo alrededor del pictograma
en el pedestal hay un niño que con rayos de sus ojos
abre un pasaje en la pared hacia otra habitación
entra armado desde allí el dibujo se divide
en la representación de un poderoso dios y el cadáver del niño
¿un rito de iniciación? ¿una prueba para jóvenes guerreros?
o algo completamente distinto? pero la habitación de la imagen
es quizás mi único vínculo con la superficie
con ese pensamiento me tranquilizo mientras estoy rodeado de silencio
avanzo hacia el centro de un triángulo equilátero
subo al pedestal de sentidos agudos
en espera de un milagro. llega al instante
el cuerpo es atravesado por una fuerza, la luz brota de los ojos.

nada tiene que ser como solía ser. la comprensión está cerca, prepárate para el epílogo, cuando la visión del poderoso se materialice a través de la vida.

recordaré ese momento por el resto de mi vida
como el blanco interminable del planeta de hielo eterno
como la sensación de paz, dulzura, luz
me quito el casco, me froto los ojos, miro fijamente
hechizado, con una sonrisa y la mirada de un niño
protegido y tranquilo en el abrazo de las nubes
ya no hay vallas ni rastro de la mano humana
como si la tormenta estuviera detrás de mí, frente a un puerto tranquilo
y tan feliz pero descuidado por un momento cierro los ojos
y desaparezco como una gota en una placa caliente
y como una espada en el estómago entonces me corta el frío
presentimiento como un rayo de un trueno del oscuro cielo infernal
frente a mí un par de figuras salen de la abertura
y un negro nube me cubre como un sudario fúnebre
un momento de silencio y tensión extrema
el destello de una pistola láser, en la mano izquierda estoy herido
despierto en un segundo completamente asustado
con una ola de agua fría como cuando se levanta una presa
y entonces entiendo claramente lo que me espera
busco refugio con la mirada pero no hay refugio
más por instinto que conscientemente me lanzo a un lado
empuño ambas pistolas, me pongo el casco de nuevo
veo que hay demasiados. lanzo una bomba de neutrones
la explosión rompe la formación del cordón
el zumbido del fáser, el olor a carne quemada
realmente no sé qué hacer cuando no sé dónde estoy
eyo estoy en la habitación, frente a una multitud interminable
disparo al azar, caen en silencio
me vuelvo hacia la salida pero no puedo salir
un dolor agudo caigo (caigo, caigo)... alcanzado en la pierna
¿rendirme? de ninguna manera, la vida es demasiado valiosa
agarro la pistola disparo, disparo. cae otro más
y la sensación de ira mientras miro a las horribles criaturas
vamos, vida! venid, ahora estoy completamente preparado! y
en la interfaz de la visera cae el destello de la luz
con gotas de sangre...

nueva oleada de monstruos se precipita
yo corto como una furia, sin dudar un paso
entrenado hace mucho tiempo, ahora todo vuelve a mí
liquidación con la mirada como filo de espada
ahora domino la situación, levito, maniobro
con la fuerza de mi mente desintegro a las bestias
puedo concentrarme, manejo la técnica
finalmente entiendo la razón de su llegada
muevo mis manos, genero viento
dirijo los cristales y formo un espectro
la unidad de todas las energías emano a través del éter
me identifico con el centro, camaleón
dejo de ser... brillo como el freón!

me dirijo hacia la superficie desde este infierno. salgo disparado por un géiser de arena, sangre y vidrio

floto sobre el desierto hacia un grupo de dunas
apunto hacia ellos con el dedo, de la tierra surge una montaña
bajo ella brotan ríos, a lo largo de las orillas crecen bosques
me convierto en una fuerza sobrenatural, presente para siempre
en el universo y en la conciencia de las generaciones
escriben la historia basada en fragmentos
de mi vida, triunfando sobre las monstruosidades del demonio
tenemos mis iconos en los templos de lejanas colonias.

Escrita por: