Zalazak treceg sunca
zalazak treæeg sunca, nepodnošljiva vrelina
brujanje mašina, skuèena metalna kabina
moj svet je praznina samo kamen i prašina
i pokoje seæanje, odblesci davnina
obronci planina, šume, kristalna jezera
moje novo okruženje razara atmosfera
histerije, ludila, raspada sistema
zemlju napadaju bolesti, pošast ko himera
konaèna dilema: preživeti il' stati
razmatram situacije koje uslediæe zatim
bespoštedna borba il' spokoj u raki
zloslutna izmaglica veæ danima me prati
ali šta su ovde dani kad vreme je stalo
i ono malo preživelih je posrnulo i palo
egzistencije sramne dotukle ih rane
porok im je vodilja na putevima tame
tela zagadjuju otrovom, svi navuèeni su mahom
obrazac ponašanja koji uslovljen je strahom.
alarm detektora kretanja, poznat odraz na viziru
nakaze su tu! neæe otiæi u miru
šaljem izvidjaèku sondu da preleti mraènu hordu
obaveštavam toranj da spreme se za borbu
i molim se bogu, mada sumnjam u njega
za pokolj ili trijumf da se okonèa ova beda
primam signal iz sonde, neverovatni podaci
o neprijatelja snazi. ako postoje junaci
nisam jedan od njih. maksimalnom brzinom
letim ka bazi, sve do sudara s dinom
situacija bez izlaza, nemam vremena da mislim
kontrolu nad delom mi preuzima instinkt
koji sumanutim trkom vodi me put otvora
u magmatskoj steni. gori pogonska komora!
ostavljam za sobom zvuk eksplozije prodoran
gubim tlo pod nogama, klizim ko niz tobogan.
bolno trljam potiljak, koliko bio sam bez svesti?
u mraku tražim izvor piska, postaje sve cešæi
i ko zvuk aparata kad bolesni bledi
neprekidan, glasnik kraja koji sledi
svetlost ... ispunjava celu odaju
bljesak zaslepljuje oèi, zenice se skupljaju
polako postajem svestan oblika ovog mesta
savršen tetraedar, u centru podnožja pijedestal
oko opisan krug meni starnim simbolima
piktografsko pismo, sigurno staro je eonima
kako sam dospeo ovamo? šta je ovo mesto?
nigde ne vidim otvor!? odakle dopire svetlo?
preispitujem se dok proucavam mural
na jednom od zidova, opisuje ritual
ako ga dobro tumaèim ovo je neka vrsta hrama
sveštenici formiraju krug oko piktograma
na postolju stoji deèak koji zrakom iz oèiju
u zidu otvara prolaz u drugu prostoriju
u koju ulazi naoružan odatle crtež se raèva
u prikaz moænog božanstva i leš mrtvog deèaka
obred prosveæenja? test za mlade ratnike?
il nešto sasvim treæe? al prostorija sa slike
je možda moja jedina veza sa površinom
tom se mišlju smirujem dok okružen tišinom
koraèam ka središtu jednakostraniènog trougla
penjem se na postolje napetih èula
u isèekivanju èuda. stiže istog sekunda
telo prožima sila, iz oènih duplji svetlost kulja.
ništa ne mora biti ko što nekad je bilo. spoznaja je blizu, budi spreman za epilog, kad se vizija silnog otelotvori kroz život.
taj trenutak pamtiæu ostatak moga veka
kao nepregledno belilo planete veènog leda
kao oseæaj spokojstva, miline, svetla
skidam kacigu, trljam oèi, netremice gledam
opèinjen, sa osmehom i pogledom deèaka
zaštiæen i spokojan u okrilju oblaka
i nema više ograda ni traga ljudske ruke
ko da nevreme je iza mene, ispred mirne luke
i tako sreæan ali neoprezan na tren sklopih oèi
i nestadoh ko kapljica na užarenoj ploèi
i kao maèem po stomaku tada preseèe me hladna
slutnja kao munja grom iz tmurna neba hada
ispred mene par prilika izlaze iz otvora
i prekri me crni oblak poput pogrebnog pokrova
ternutak tišine i napetosti kranje
bljesak laserskog pištolja, u levu ruku sam ranjen
ja se prenuh u sekundi sav zaprepašæen od straha
uz talas hladne vode ko kad podigne se brana
i tada jasno kao dan shvatih šta mi se sprema
okom tražim zaklon ali zaklona nema
više refleksno no svesno brzo bacih se u stranu
punim oba pištolja vraæam kacigu na glavu
gledam suviše ih ima. bacam bombu neutrona
ekspolozija razbija formaciju kordona
zujanje fejzera, miris sprženog mesa
ne znam stvarno šta da radim kada ne znam ni gde sam
u prostoriji sam ja, ispred nepregledna masa
dok nasumice pucam oni padaju bez glasa
ja se okreæem ka izlazu al da izadem ne mogu
oštar bol padam (padam, padam)... pogodjen u nogu
da se predam? ipak ne dam život suviše je vredan
grabim pištolj pucam, pucam. pao je još jedan
i oseæaj besa dok gledam grozne nemani
ma, nek ide život! dodjite, sad potpuno sam spreman! i
na interfejs vizira pada odsjaj svetlosti
uz kapljice krvi...
novi odred spodoba se zaleæe obrušava
ja kosim kao furija, ni korak ne ustruèavam
davno sam obuèavam, sad sve mi se vraæa
likvidacija pogledom kao oštricom maèa
sada vladam situacijom, levitiram, manevrišem
snagom svoga uma zveri dezintegrišem
mogu da se skoncentrišem, tehnikom baratam
razlog njihovog dolaska napokon shvatam
zamahujem rukama, pokreæem vetar
usmeravam kristale i formiram spektar
jedinstvo svih energija isijavam kroz etar
poistoveæujem se sa sredinom, kameleon
prestajem da budem... sijam kao freon!
kreæem ka površini iz ovog pakla. izleæem uz gejzir peska krvi i stakla
lebdim nad pustinjom do grupacije dina
upirem prst ka njima iz zemlje raste planina
pod njom izviru reke, duž obala rastu šume
postajem natprirodna sila, prisutan za uvek
u svemiru i u svesti potomaka
svetu knjigu pišu na osnovu odlomaka
mog života, trijumfa nad nakazama sotone
dalekih kolonija hramove krase moje ikone.
Zonsondergang van de Derde Zon
zonsondergang van de derde zon, ondraaglijke hitte
het gebrom van machines, benauwde metalen cabine
mijn wereld is leegte, alleen steen en stof
en af en toe een herinnering, weerkaatsingen van vervlogen tijden
hellingen van bergen, bossen, kristalheldere meren
mijn nieuwe omgeving wordt verwoest door de sfeer
van hysterie, waanzin, ineenstorting van systemen
het land wordt aangevallen door ziekten, een plaag als een chimera
de ultieme dilemma: overleven of stoppen
ik overweeg de situaties die hierna zullen volgen
meedogenloze strijd of rust in de drank
de onheilspellende nevel volgt me al dagen
maar wat zijn hier dagen als de tijd is stilgevallen
en het weinige dat overleefde is gevallen en gebroken
schandelijke existenties, verwondingen hebben hen neergehaald
de zonde is hun gids op de wegen van de duisternis
lichamen vervuilen met gif, iedereen is verslaafd
het gedragspatroon dat gedicteerd wordt door angst.
alarm van de bewegingsdetector, bekende reflectie op de vizier
de monsters zijn hier! ze zullen niet in vrede vertrekken
ik stuur een verkenningssonde om de donkere horde te overvliegen
ik informeer de toren dat ze zich moeten voorbereiden op de strijd
en ik bid tot God, hoewel ik aan Hem twijfel
voor een slachting of triomf om dit lijden te beëindigen
ik ontvang een signaal van de sonde, ongelooflijke gegevens
over de kracht van de vijand. als er helden zijn
ben ik er geen van. met maximale snelheid
vlieg ik naar de basis, tot de botsing met de duin
situatie zonder uitweg, ik heb geen tijd om na te denken
de controle over een deel van mij wordt overgenomen door instinct
dat me met een waanzinnige race leidt naar de opening
in de magmatische steen. de aandrijvingskamer brandt!
ik laat het geluid van een doordringende explosie achter me
ik verlies de grond onder mijn voeten, glijd als van een glijbaan.
pijnlijk wrijf ik over mijn achterhoofd, hoe lang was ik bewusteloos?
in het donker zoek ik de bron van het piepen, het wordt steeds frequenter
en als het geluid van een apparaat wanneer de zieke verbleekt
ononderbroken, de boodschapper van het einde dat volgt
licht ... vult de hele kamer
de flits verblindt mijn ogen, de pupillen vernauwen
langzaam word ik me bewust van de vormen van deze plek
perfecte tetraëder, in het midden een voetstuk
rondom een cirkel beschreven met vreemde symbolen
pictografisch schrift, zeker al eonen oud
hoe ben ik hier gekomen? wat is deze plek?
ik zie nergens een opening!? waar komt het licht vandaan?
ik vraag mezelf af terwijl ik de muurschildering bestudeer
op een van de muren, beschrijft een ritueel
als ik het goed interpreteer is dit een soort tempel
de priesters vormen een cirkel rond de pictogrammen
op het voetstuk staat een jongen die met stralen uit zijn ogen
in de muur een doorgang opent naar een andere kamer
waar hij gewapend binnenkomt, daaruit ontstaat een tekening
van een machtig goddelijke wezen en het lichaam van een dode jongen
de ceremonie van verlichting? een test voor jonge krijgers?
of iets heel anders? maar de kamer op de afbeelding
is misschien mijn enige verbinding met het oppervlak
met die gedachte kalmeer ik terwijl ik omringd ben door stilte
ik loop naar het centrum van de gelijkzijdige driehoek
ik klim op het voetstuk met gespannen zintuigen
in afwachting van een wonder. het komt op hetzelfde moment
het lichaam wordt doordrongen door een kracht, uit de oogkassen spuit licht.
niets hoeft te zijn zoals het ooit was. de kennis is dichtbij, wees voorbereid op het epiloog, wanneer de visie van de machtige zich belichaamt door het leven.
dat moment zal ik de rest van mijn leven herinneren
als de onmetelijke witheid van de planeet van eeuwige ijs
als het gevoel van rust, genot, licht
ik trek mijn helm af, wrijf in mijn ogen, starend kijk ik
betoverd, met een glimlach en de blik van een jongen
beschermd en vredig in de schoot van de wolken
en er zijn geen hekken meer of sporen van menselijke handen
alsof de storm achter me is, voor me een rustige haven
en zo gelukkig maar onvoorzichtig, op een moment sluit ik mijn ogen
en verdween als een druppel op een gloeiende plaat
en als met een zwaard in mijn buik, toen snijdt een koude
voorspelling me als een bliksemflits uit een somber hemel
voor me komen een paar kansen uit de opening
en een zwarte wolk bedekt me als een grafbedekking
een moment van stilte en spanning
flits van een laserpistool, ik ben gewond in mijn linkerhand
ik schrik in een seconde, helemaal verbijsterd van angst
met een golf van koud water zoals wanneer een dam breekt
en toen begreep ik helder wat me te wachten stond
ik zoek naar dekking maar er is geen dekking
meer reflexmatig maar bewust gooi ik me snel opzij
ik vul beide pistolen en zet mijn helm weer op
ik kijk, er zijn er te veel. ik gooi een neutronenbom
de explosie verwoest de formatie van de cordon
het zoemen van de laser, de geur van gebrande vlees
ik weet echt niet wat te doen als ik niet eens weet waar ik ben
in de kamer ben ik, voor me een onmetelijke massa
terwijl ik willekeurig schiet vallen ze geruisloos
ik draai me naar de uitgang maar ik kan niet naar buiten
een scherpe pijn, ik val (val, val)... geraakt in mijn been
me overgeven? toch geef ik mijn leven niet op, het is te waardevol
ik grijp het pistool en schiet, schiet. er is weer een gevallen
en het gevoel van woede terwijl ik naar de gruwelijke monsters kijk
ach, laat het leven maar doorgaan! kom op, nu ben ik helemaal klaar! en
op de interface van de vizier valt een weerkaatsing van licht
met druppels bloed...
een nieuwe eenheid van monsters valt aan
ik snijd als een furie, geen stap terug
ik ben al lang getraind, nu komt alles terug
liquidatie met mijn blik als de scherpte van een zwaard
nu beheers ik de situatie, ik zweef, ik manoeuvreer
met de kracht van mijn geest desintegreer ik de beesten
ik kan me concentreren, ik beheers de techniek
ik begrijp eindelijk de reden van hun komst
ik zwaai met mijn handen, ik roep de wind op
ik stuur de kristallen en vorm een spectrum
ik straal de eenheid van alle energieën uit door de ether
ik identificeer me met het midden, een kameleon
ik stop met zijn... ik straal als freon!
ik ga naar de oppervlakte uit deze hel. ik spring omhoog met een geiser van zand, bloed en glas
ik zweef boven de woestijn naar de groep duinen
ik wijs naar hen, uit de grond groeit een berg
er ontspringen rivieren, langs de oevers groeien bossen
ik word een bovennatuurlijke kracht, voor altijd aanwezig
in het universum en in het bewustzijn van de nakomelingen
de wereld schrijft een boek op basis van fragmenten
van mijn leven, triomf over de afschuw van de duivel
verre kolonies sieren tempels met mijn iconen.