Balada Disidenta
Da li se secas
Kako bilo na jem pre
Posla svega sta sad ostalo je
Moj Beograde
Secam se davno
Jos u zlatnom bokalu
Prvi put sam video mikrofon
Staj'o na astalu
U hladu starog kestena
Gde je moja draga nestala
Ja urez'o sam ime
Bacio prve rime
Ja sam odrast'o na pesmama
Gradskih boema
I pricama alasa
Kojih danas vise nema
Kalio se s' najboljima
Po zadimljenim birtijama
Udvarao se damama
Kockao sa lihvarima
Nekad kuci srecan
Nekad sve izgubio
Nekad zenu grlio
Nekad kaldrmu ljubio
I nisam sebi sudio
Gde god bi' se probudio
Bol je bio isti
S' njim sam se udruzio
Zato secanja sam skupljao
K'o oziljke da podsete
Da nije uvek bilo samo
Hladno I sivo
Da krv crvena k'o vino
Bojila je noci
Kroz odraze u casi
To su bile tvoje oci
A ja sam morao da odem
Fijaker me je cekao
Beograde, zbogom
Mnoge ti stvari nisam rekao
Da li se secas
Kako bilo na jem pre
Posla svega sta sad ostalo je
Moj Beograde
Zaboravi me draga
Zaboravi da te volim
Nastavi da zivis
Mozda vise ne postojim
Grlim secanja u mraku
Dok ih luca svece boji
Da ne mislim na krike
Sto cuju se niz hodnik
Dok borim se sa ranama
Sanjam da opijam se
Vinom, rakijom I tamburama
Starom violinom
I pocepanim glasovima
Tuznom pesmom cigana
Dimom
I polomljenim casama
S' boemima mojim
De nadvikujem za stolom
Gadjam pesmama, recitujem
Otimam za slovom
Zbog samo jednog stiha
Moj zivot sad je gotov
Pustinja u srcu
Dok kroz prozor gledam otok
Sanjam da mirisem tvoj parfem
Dok se privijas uz mene
Suze mi poteku
Kao kise u jesen
Ej, ne svani pusta zoro
Pusti me da ceznem
Nikad ne svani
Dok u meni ima pesme
A ja sam morao da odem
Jer nekome sam smetao
Beograde, zbogom
Ovo ti jos nisam rekao
Da li se secas
Kako bilo na jem pre
Posla svega sta sad ostalo je
Moj Beograde
Danas rane vise bole
Nego zuce iza skole
Nego zvuci one strofe
Kad sam morao da odem
A sad sam opet ovde
Al' sve nam se izgubilo
Posekli su kesten
Gde sam nekad tebe ljubio
Ne mirisu lipe
Nema stare violine
Nema ciganina sedog
Da za moju tugu brine
Moj Beograde
Izgubio sam korene
Dzabe nosim ordenje
Kad niko me ne poznaje
Pa zvezdu Crnog Djordja
Dadoh sad za bokal grozdja
Sta ce meni ona
Kad ja nemam bilo koga
Samo nespokoj I bol
Moji najbolji drugovi
U kafani lomim case
Dok mi dusa ne iskrvari
Balada disidenta
Jedna tuzna Srpska pesma
Nekim buducim kafanama
Za bolja vremena
Neka zastane u grlu
Kad je neko drugi peva
Sve je isto u mom kraju
Samo mene vise nema
Jer, ja sam morao da odem
Takav nikom nisam trebao
Beograde, zbogom
Pamti dobro sta sam rekao
Da li se secas
Kako bilo na jem pre
Posla svega sta sad ostalo je
Moj Beograde
Balada Disidente
¿Recuerdas
Cómo era antes
Después de todo lo que quedó
Mi Belgrado
Recuerdo hace mucho
En un vaso dorado
Vi por primera vez un micrófono
En la mesa
En la sombra del viejo castaño
Donde mi amada desapareció
Grabé mi nombre
Tiré las primeras rimas
Crecí con las canciones
De los bohemios de la ciudad
Y las historias de pescadores
Que ya no existen hoy
Me forjé con los mejores
En los bares llenos de humo
Cortejaba a las damas
Jugaba con los prestamistas
A veces feliz en casa
A veces lo perdía todo
A veces abrazaba a mi mujer
A veces besaba el empedrado
Y no me juzgaba a mí mismo
Dondequiera que despertara
El dolor era el mismo
Me uní a él
Por eso recolectaba recuerdos
Como cicatrices para recordar
Que no siempre fue solo
Frío y gris
Que la sangre roja como el vino
Teñía las noches
A través de los reflejos en el vaso
Esos eran tus ojos
Y tuve que irme
El coche de caballos me esperaba
Belgrado, adiós
No te dije muchas cosas
¿Recuerdas
Cómo era antes
Después de todo lo que quedó
Mi Belgrado
Olvídame, querida
Olvídate de que te amo
Sigue viviendo
Quizás ya no existo
Abrazo recuerdos en la oscuridad
Mientras la llama de la vela los tiñe
Para no pensar en los gritos
Que se escuchan por el pasillo
Mientras lucho con las heridas
Sueño con embriagarme
Con vino, aguardiente y tambores
Con un viejo violín
Y con voces desgarradas
Con la triste canción de un gitano
Con humo
Y copas rotas
Con mis bohemios
Compitiendo en la mesa
Lanzando canciones, recitando
Luchando por una letra
Por solo un verso
Mi vida ahora ha terminado
Un desierto en mi corazón
Mientras miro la isla por la ventana
Sueño con oler tu perfume
Mientras te acurrucas junto a mí
Las lágrimas brotan
Como la lluvia en otoño
Ey, no amanezcas, amanecer solitario
Déjame anhelar
Nunca amanezcas
Mientras haya una canción en mí
Y tuve que irme
Porque molestaba a alguien
Belgrado, adiós
Aún no te he dicho esto
¿Recuerdas
Cómo era antes
Después de todo lo que quedó
Mi Belgrado
Hoy las heridas duelen más
Que la bilis detrás de la escuela
Que los sonidos de aquel verso
Cuando tuve que irme
Y ahora estoy aquí de nuevo
Pero todo se nos ha perdido
Cortaron el castaño
Donde solía besarte
No hay aroma de tilo
No hay viejo violín
No hay un gitano canoso
Que cuide de mi tristeza
Mi Belgrado
He perdido mis raíces
Inútilmente llevo medallas
Cuando nadie me reconoce
Así que la estrella de Djordje Negro
La di ahora por un vaso de uva
¿De qué me sirve?
Si no tengo a nadie
Solo inquietud y dolor
Mis mejores amigos
En el bar rompo copas
Hasta que mi alma se desangra
Balada disidente
Una triste canción serbia
En futuros bares
Para tiempos mejores
Que se detenga en la garganta
Cuando alguien más la cante
Todo sigue igual en mi barrio
Solo que ya no estoy
Porque tuve que irme
Nadie me necesitaba así
Belgrado, adiós
Recuerda bien lo que dije
¿Recuerdas
Cómo era antes
Después de todo lo que quedó
Mi Belgrado