Balada Disidenta
Da li se secas
Kako bilo na jem pre
Posla svega sta sad ostalo je
Moj Beograde
Secam se davno
Jos u zlatnom bokalu
Prvi put sam video mikrofon
Staj'o na astalu
U hladu starog kestena
Gde je moja draga nestala
Ja urez'o sam ime
Bacio prve rime
Ja sam odrast'o na pesmama
Gradskih boema
I pricama alasa
Kojih danas vise nema
Kalio se s' najboljima
Po zadimljenim birtijama
Udvarao se damama
Kockao sa lihvarima
Nekad kuci srecan
Nekad sve izgubio
Nekad zenu grlio
Nekad kaldrmu ljubio
I nisam sebi sudio
Gde god bi' se probudio
Bol je bio isti
S' njim sam se udruzio
Zato secanja sam skupljao
K'o oziljke da podsete
Da nije uvek bilo samo
Hladno I sivo
Da krv crvena k'o vino
Bojila je noci
Kroz odraze u casi
To su bile tvoje oci
A ja sam morao da odem
Fijaker me je cekao
Beograde, zbogom
Mnoge ti stvari nisam rekao
Da li se secas
Kako bilo na jem pre
Posla svega sta sad ostalo je
Moj Beograde
Zaboravi me draga
Zaboravi da te volim
Nastavi da zivis
Mozda vise ne postojim
Grlim secanja u mraku
Dok ih luca svece boji
Da ne mislim na krike
Sto cuju se niz hodnik
Dok borim se sa ranama
Sanjam da opijam se
Vinom, rakijom I tamburama
Starom violinom
I pocepanim glasovima
Tuznom pesmom cigana
Dimom
I polomljenim casama
S' boemima mojim
De nadvikujem za stolom
Gadjam pesmama, recitujem
Otimam za slovom
Zbog samo jednog stiha
Moj zivot sad je gotov
Pustinja u srcu
Dok kroz prozor gledam otok
Sanjam da mirisem tvoj parfem
Dok se privijas uz mene
Suze mi poteku
Kao kise u jesen
Ej, ne svani pusta zoro
Pusti me da ceznem
Nikad ne svani
Dok u meni ima pesme
A ja sam morao da odem
Jer nekome sam smetao
Beograde, zbogom
Ovo ti jos nisam rekao
Da li se secas
Kako bilo na jem pre
Posla svega sta sad ostalo je
Moj Beograde
Danas rane vise bole
Nego zuce iza skole
Nego zvuci one strofe
Kad sam morao da odem
A sad sam opet ovde
Al' sve nam se izgubilo
Posekli su kesten
Gde sam nekad tebe ljubio
Ne mirisu lipe
Nema stare violine
Nema ciganina sedog
Da za moju tugu brine
Moj Beograde
Izgubio sam korene
Dzabe nosim ordenje
Kad niko me ne poznaje
Pa zvezdu Crnog Djordja
Dadoh sad za bokal grozdja
Sta ce meni ona
Kad ja nemam bilo koga
Samo nespokoj I bol
Moji najbolji drugovi
U kafani lomim case
Dok mi dusa ne iskrvari
Balada disidenta
Jedna tuzna Srpska pesma
Nekim buducim kafanama
Za bolja vremena
Neka zastane u grlu
Kad je neko drugi peva
Sve je isto u mom kraju
Samo mene vise nema
Jer, ja sam morao da odem
Takav nikom nisam trebao
Beograde, zbogom
Pamti dobro sta sam rekao
Da li se secas
Kako bilo na jem pre
Posla svega sta sad ostalo je
Moj Beograde
Ballade van de Dissident
Weet je nog
Hoe het was, ooit eerder
Na alles wat er nu nog over is
Mijn Belgrado
Ik herinner me lang geleden
Nog in de gouden beker
De eerste keer dat ik een microfoon zag
Stond ik aan de tafel
In de schaduw van de oude kastanje
Waar mijn liefje verdwenen is
Heb ik mijn naam gegraveerd
En mijn eerste raps gegooid
Ik ben opgegroeid met de liedjes
Van de stadsbohemiens
En de verhalen van de vissers
Die er nu niet meer zijn
Ik heb me gesmeed met de besten
In de rokerige kroegen
Ik maakte indruk op de dames
Gokte met de woekeraars
Soms gelukkig thuis
Soms alles verloren
Soms omhelsde ik mijn vrouw
Soms kuste ik de straatstenen
En ik heb mezelf niet veroordeeld
Waar ik ook wakker werd
De pijn was hetzelfde
Daarmee heb ik me verenigd
Daarom verzamelde ik herinneringen
Als littekens om me te herinneren
Dat het niet altijd alleen maar
Koud en grijs was
Dat bloed, rood als wijn
De nachten kleurde
Door de reflecties in het glas
Dat waren jouw ogen
En ik moest gaan
De koets wachtte op me
Belgrado, vaarwel
Er zijn veel dingen die ik je niet heb gezegd
Weet je nog
Hoe het was, ooit eerder
Na alles wat er nu nog over is
Mijn Belgrado
Vergeet me, liefje
Vergeet dat ik van je hou
Ga verder met leven
Misschien besta ik niet meer
Ik omarm herinneringen in het donker
Terwijl de kaarsen ze kleuren
Zodat ik niet denk aan de schreeuwen
Die door de gang weerklinken
Terwijl ik vecht met de wonden
Droom ik dat ik me dronken drink
Met wijn, rakija en tamburica's
En een oude viool
En met gescheurde stemmen
Het treurige lied van de zigeuners
Rook
En gebroken glazen
Met mijn bohemiens
Waar ik schreeuw aan de tafel
Gooi ik met liedjes, reciteer ik
En vecht ik om de letters
Vanwege slechts één couplet
Is mijn leven nu voorbij
Een woestijn in mijn hart
Terwijl ik door het raam naar het eiland kijk
Ik droom dat ik jouw parfum ruik
Terwijl je je tegen me aan drukt
Tranen stromen
Als de regen in de herfst
Hé, laat de lege dageraad niet aanbreken
Laat me verlangen
Het zal nooit aanbreken
Zolang er nog muziek in me is
En ik moest gaan
Want ik was een last voor iemand
Belgrado, vaarwel
Dit heb ik je nog niet gezegd
Weet je nog
Hoe het was, ooit eerder
Na alles wat er nu nog over is
Mijn Belgrado
Vandaag doen de wonden meer pijn
Dan de rozen achter de school
Dan de klanken van die coupletten
Toen ik moest gaan
En nu ben ik weer hier
Maar alles is verloren
Ze hebben de kastanje gekapt
Waar ik jou ooit heb gekust
Ruiken de lindebomen niet
Er is geen oude viool meer
Geen grijze zigeuner
Die voor mijn verdriet zorgt
Mijn Belgrado
Ik heb mijn wortels verloren
Tevergeefs draag ik onderscheidingen
Als niemand me kent
Dus gaf ik de ster van Zwarte George
Voor een beker druiven
Wat heb ik eraan
Als ik niemand heb
Alleen onrust en pijn
Mijn beste vrienden
In de kroeg breek ik glazen
Tot mijn ziel niet meer bloedt
Ballade van de Dissident
Een treurig Servisch lied
Voor toekomstige kroegen
Voor betere tijden
Laat het in de keel steken
Als iemand anders het zingt
Alles is hetzelfde in mijn buurt
Alleen ben ik er niet meer
Want ik moest gaan
Ik was voor niemand nodig
Belgrado, vaarwel
Vergeet niet wat ik heb gezegd
Weet je nog
Hoe het was, ooit eerder
Na alles wat er nu nog over is
Mijn Belgrado