Het Schuurtje
Ik zie hem nog zo voor me, die mooie ouwe man
Zoals hij daar stond te klussen; hele dagen, al die uren
Opa leefde in z'n schuurtje als hij nieuwe dingen uitvond
Zonder dat men het hem voordeed, hij maakte er het mooiste van
Als ik de beitels nu nog vastpak, waarmee ik hem ooit nog zag werken
Voel ik de kracht weer van z'n vuisten en van z'n zware ruwe hand
Als we bij hem kwamen buurten, snuffelend in zijn domein
Voel ik de draai weer om m'n oren, want ik was soms wel een lastpak
Z'n manen werden grijzer, z'n handen werden zachter
Maar hij was nog vaak te vinden op die eigen stille plek
Waar hij kon schuilen voor m'n oma, voor de kamer vol visite
De tantes netjes in de suite, en hij werd alleen maar wijzer
In een nisje op de vliering staat nog steeds het kinderfietsje
Dat hij zelf ooit voor ons maakte en wat ik deelde met m'n zusje
En ik heb ook nog de foto, die hij zelf schoot in de straat
En je kunt zien dat wij genoten en je kunt zien hoe hard 'ie gaat
Hij droeg z'n kennis liefdevol over, zoals dat hoort bij 't oude ambacht
Van grootvader op vader en van vader op zoon
Nu zit ik in dat zelfde schuurtje en ik koester z'n gereedschap
Ik haal een stoffer langs de werkbank, ik slijp de oude beitels
Gereedschap met een ziel, waarmee ik nog steeds beitel
Tot het allerfijnst profiel
El Cobertizo
Todavía lo veo frente a mí, ese hermoso anciano
Como él estaba allí trabajando; días enteros, todas esas horas
Abuelo vivía en su cobertizo mientras inventaba cosas nuevas
Sin que nadie le mostrara, él hacía lo más hermoso
Cuando ahora cojo los formones, con los que alguna vez lo vi trabajar
Siento la fuerza de nuevo de sus puños y de sus manos ásperas y pesadas
Cuando íbamos a visitarlo, husmeando en su dominio
Siento de nuevo la vuelta alrededor de mis orejas, porque a veces era un travieso
Sus cabellos se volvieron más grises, sus manos se volvieron más suaves
Pero aún se le podía encontrar a menudo en ese lugar tranquilo propio
Donde podía esconderse de mi abuela, de la sala llena de visitas
Las tías elegantemente en la sala de estar, y él solo se volvía más sabio
En un rincón del desván todavía está la bicicleta de niño
Que él mismo hizo para nosotros y que compartí con mi hermana
Y aún conservo la foto, que él mismo tomó en la calle
Y puedes ver que disfrutábamos y puedes ver lo rápido que iba
Él transmitió su conocimiento con amor, como es propio del antiguo oficio
De abuelo a padre y de padre a hijo
Ahora estoy en ese mismo cobertizo y atesoro sus herramientas
Paso un trapo por el banco de trabajo, afilo los viejos formones
Herramientas con alma, con las que todavía cincelo
Hasta el perfil más fino