The Weeping
Hold me up
Let me sing ’till I'm untouchable
I get what I want
I know how to talk myself out of trouble
I saw us as two halves
But two halves of a whole
And now if I can help it
I barely see her at all
I'm a walking open wound
And I can’t stop the weeping mmm
Don’t say that everything
Happens for a reason
Which way’s the water
'Cause I can’t stop asking about it
It’s a lot to be home
But it’s nothing like you said
I saw us as four brothers
But four brothers in war
The meal’s on the table
The dinner’s at the door
I'm a walking open wound
And I can’t stop the weeping mmm
Don’t say that everything
Happens for a reason
Used to daydream I might find
Find her with the light on
Don’t say that it’s alright
To be a little frightened
Just one window lit, there is a silhouette
Somebody’s vacuuming while everyone’s gone home
I wonder do they feel alone
I watch the Sun go down behind the storage tower
Where they found a body seven years ago
It doesn’t feel like it’s been long enough to live here untouched by that
But everything bothers me
At least if no one else does, I know what I mean
I guess the weeping’s still coming out of me
Het Huilen
Hou me vast
Laat me zingen tot ik onaanraakbaar ben
Ik krijg wat ik wil
Ik weet hoe ik mezelf uit de problemen praat
Ik zag ons als twee helften
Maar twee helften van een geheel
En nu, als ik het kan helpen
Zie ik haar nauwelijks nog
Ik ben een wandelende open wond
En ik kan het huilen niet stoppen mmm
Zeg niet dat alles
Een reden heeft
Welke kant is het water
Want ik kan niet stoppen met vragen erover
Het is veel om thuis te zijn
Maar het is niets zoals je zei
Ik zag ons als vier broers
Maar vier broers in oorlog
De maaltijd staat op tafel
Het diner staat voor de deur
Ik ben een wandelende open wond
En ik kan het huilen niet stoppen mmm
Zeg niet dat alles
Een reden heeft
Droomde vroeger dat ik haar zou vinden
Vind haar met het licht aan
Zeg niet dat het goed is
Om een beetje bang te zijn
Slechts één raam verlicht, er is een silhouet
Iemand stofzuigt terwijl iedereen naar huis is gegaan
Ik vraag me af of ze zich alleen voelen
Ik kijk de zon ondergaan achter de opslagtoren
Waar ze zeven jaar geleden een lichaam vonden
Het voelt niet alsof het lang genoeg is om hier ongestoord te leven
Maar alles stoort me
Tenminste, als niemand anders dat doet, weet ik wat ik bedoel
Ik denk dat het huilen nog steeds uit me komt