Некроманс
Стоит тебе
На миг глаза
Прикрыть – я появлюсь
Ингредиенты в котле
Закипай, бурли отвар
Как кольцо змеи завейся пар!
Ясных зеркал коридор
Погружается во мрак
Где растет и крепнет враг
Сквозь морок и сквозь туман
Я к тебе ползу
На запах вновь открытых ран
Нет, не проси небеса
Эту ложь благословить
Позади креста грехи укрыть
Тихо, украдкой, как тень
Притаился в детских снах
Мой покой унес
В скрюченных когтях
Ах, в полночь скрипнет дверь
И моя постель как будто
Омут, страшных наслаждений полный
Но всегда мой разум сбрасывал оковы
Чар твоих. Как же ночь еще мне пережить
И тебя забыть?
Саван светлых дней
Порожденье тьмы
Пусть обратно в тьму возвратишься ты
Саван светлых дней
Порожденья тьмы
И обратно в тьму возвратимся мы
Когда солнце взойдет
Заиграет луч светила
В осколке зеркала
Где прошлое почило
Гаснет отчаянный взор
Пробил мой последний час
Только не разделит даже смерть нас!
Знай, что, покинув сей мир
Буду вечно ждать тебя
В черной толще вод небытия
(Вновь) в полночь скрипнет дверь
И моя постель как будто омут
Страшных наслаждений полный
Мне, ныне, в эту ночь, суждено забыться
Вечным сном
Сколько лет мечтала я о нем
Necromantie
Zodra jij
Je ogen voor een moment
Sluit – zal ik verschijnen
Ingrediënten in de ketel
Laat het koken, borrelend vocht
Omhul jezelf als een slang, ontsnap als damp!
De gang van heldere spiegels
Dompelt onder in duisternis
Waar de vijand groeit en versterkt
Door de mist en door de nevel
Kruip ik naar jou toe
Door de geur van opnieuw geopende wonden
Vraag de hemel niet
Om deze leugen te zegenen
Achter de kruisen de zonden te verbergen
Stil, op de achtergrond, als een schaduw
Verborgen in kinderdromen
Mijn rust heeft het meegenomen
In kromme klauwen
Ah, om middernacht zal de deur kraken
En mijn bed lijkt alsof het
Een poel is, vol van angstaanjagende genoegens
Maar altijd wist mijn geest de ketenen te breken
Van jouw betovering. Hoe moet ik deze nacht weer doorstaan
En jou vergeten?
De doodskleed van heldere dagen
Is een schepping van de duisternis
Laat je terugkeren naar de duisternis
De doodskleed van heldere dagen
Schepping van duisternis
En samen zullen we terugkeren naar de duisternis
Wanneer de zon opkomt
Zal de straal van het licht spelen
In een scherven van een spiegel
Waar het verleden rust
De wanhopige blik dooft
Mijn laatste uur is geslagen
Maar zelfs de dood zal ons niet scheiden!
Weet, dat als ik deze wereld verlaat
Ik je eeuwig zal blijven wachten
In de zwarte diepte van het niets
(Weer) om middernacht zal de deur kraken
En mijn bed lijkt alsof het een poel is
Vol van angstaanjagende genoegens
Ik moet, deze nacht, vergeten
In een eeuwige slaap
Hoeveel jaren heb ik erover gedroomd?