Van het grauwe, in het duister, verbonden met het geroeste Zwaard. (In darkness bonded to the Vale Steel of Doom)
Waar was de weg?
Niet gewezen,
Slechts een diep woud,
Van schimmen en duistere wezens.
Het eewenoude woud stond hemelhoog,
En verblinde het gezicht,
Met zijn hand omhoog gericht,
Vroeg hij om een weg naar het vale oord.
Na dagen reizen was er een pad,
Gewezen werd het door een Zwaard,
Van roestig staal was het gemaakt.
En een handvat waar een pentagram op zat.
Volgen deed Iothra het lange tijd,
Tot kreten in de duisternis,
Hem herinnerde aan zijn oude verbontenis.
Die hij eens had met een Grote Keizer,
Maar nu was hij de weg reeds kwijt.
Slechts het zwaard, wat hij volgen zou,
Was een leiddraad in deze kou.
Zijn hart versteende, hij leek reeds dood,
Tot oppeens de hemel zich ontbloot.
Del gris, en la oscuridad, unido al Acero del Valle de la Perdición
¿Dónde estaba el camino?
No señalado,
Sólo un bosque profundo,
De sombras y seres oscuros.
El antiguo bosque se alzaba hasta el cielo,
Y cegaba la vista,
Con su mano levantada,
Pidió un camino hacia el valle maldito.
Después de días de viaje había un sendero,
Indicado por una Espada,
Hecha de acero oxidado.
Y un mango con un pentagrama.
Iothra siguió durante mucho tiempo,
Hasta que gritos en la oscuridad,
Le recordaron su antiguo pacto.
Que una vez tuvo con un Gran Emperador,
Pero ahora ya había perdido el camino.
Sólo la espada, a la que seguiría,
Era una guía en este frío.
Su corazón se petrificó, parecía estar muerto,
Hasta que de repente el cielo se despejó.