Die Bluatschink-Sage
Der Bluatschink - der bease - wo taucht denn der auf?
Wo kinnt denn der her, fråga d'Leit
I will's enk erzähla, drum passat guat auf
damit's koana Fråga mehr geit
Dåsölls doch vur viela, vur hunderta Jåhr
im Lecht'l an König get håba
Den "Lechtal König", so hat ma ihn g'nennt
den gånz furchtbår eitla Knouba
Jå eitel, des war er. Und er war so stolz:
"Ich bin doch der schönste im Tal
Geschnitzt aus einem besonderen Holz
Häßlich-sein wär mir 'ne Qual!"
Tja, so håt er g'redt, der Lechtal-König
håt sich wia a Giggalar g'stellt
Doch schea sei alloa, des wår ihm no z'weanig
er håt no viel mehr håba g'wöllt
"Die schönste Gestalt auf der ganzen Welt
verschafft mir noch kein Hochgefühl
Ich möcht' mich verwandeln, wie's mir grad gefällt
möcht' so ausseh'n, wie ich es will!"
Des wår hålt der Wunsch vo dem König, dem eitla
und der håt ihn lång scho geplagt
Und wia söll i enk des såga, es liaba Leitla
er håt hålt an Zauberer gfrågt
Zum Zauberer Thordol, zu dem håt man g'schickt
und er måcht sich glei auf die Roas
Zum Zauberer Thordol, dem jed's Kunstück glückt
und der ålle Zaubersprüch woaß
"O mächtiger Thordol, der schönste auf Erden
das bin ohne Zweifel wohl ich
Doch möchte ich unbedingt noch schöner werden
drum wend' ich mich heute an dich
Du mußt mir die einzige Bitte vergönnen
die ich heut' noch hab' auf der Welt
Ich möcht' die Gestalt, das Gesicht ändern können
gerade so, wie's mir gefällt!"
Der Thordol, der denkt sich: "Na, des isch mir oaner
wia kånn ma den då blos heila?
So eitl wia der då, so eitl isch koaner
Dem muaß i a Lehre erteila!"
Er saht zu dem König: "Es isch går koa Fråg
i kånn dir an Zaubertrånk geba
Doch du muasch mir folga, muasch tia, wås i såg
siensch wirsch numma glücklich im Leba
I gib dir a Saftle, des dearfsch du it trinka
bevor du dahoam bisch im Schloß
Sienscht wirsch du verwåndelt und fångsch o zum stinka
und es erkennt di it amål dei Roß!"
Dem König, dem taugt's und er zåhlt mit viel Gald
und er dankt hålt dem Zauberer sehr
Båld scho isch er da scheanscht Mensch auf der Walt
dann verwandelt er sich hin und her
Doch wia er so hoamgeaht, då schiaßt ihm durchs Hira:
"Des Verwåndla, des war doch a Gaudi
Warum also söll i 's it iatz sch probiera?"
Und a innere Stimme saht: "Trau di!"
Und er traut sich, der König, gråd wia er zum Lech kinnt
setzt er sich glei hi auf an Plåtz
Und wia er des Flaschle mit dem Zaubertrånk nimmt
då trinkt er es aus auf oan Såtz
Und wirklich! Er merkt, daß, då eppas passiert
daß ålles in ihm richtig brodelt
Und wia er dia gruaße Verwåndlung då gspürt
då håt er a Gaudi und jodelt
"Juche und juchu! Dieser Zauber ist gut
Na also, es geht ja nichts schief
Es kribbelt die Haut und es kocht schon mein Blut
doch warum wird die Stimme so tief?
Das klingt ja ganz schrecklich und ich wer'd immer blasser
und auch mein Gesicht brennt wie Feuer
Und ich suche mein Spiegelbild drüben am Wasser
Oje, ich bin ein Ungeheuer!"
Und wirklich, des G'sicht, isch schwårz, wia die Nåcht
und schuppabedeckt isch dia Haut
Der Zaubertrånk håt ihn zum Monster gemacht
drum schreit er und schinpft iatz gånz laut
Und er wünscht sich, daß er gria wird, oder braun oder ruat
und er ändert sei G'stalt hin und her
Des Verwåndla, des geaht iatz o wirklich sehr guat
nur a Mensch - na, des wird er nia mehr
Er håt an Zura und brüllt und beklagt laut sei Pech
Na so traut er sich numma unter d'Leit
Und vur lauter Verzweiflung hupft er inni in Lech
weil's für ihn koan Ausweg meah geit
Und im Lech dinna bleibt erund er schwimmt umadum
und er wird mit der Zeit wia a Fisch
Bei da Menscha, då spricht es sich glei scho herum
daß im Lech dinna a Ungeheuer isch
Koaner woaß, wia es aussiecht, koaner kennt es genau
weil es ålba sei G'stålt ändra ko
Amål isch es ruat und amål isch es blau
Wenn es kinnt, då rennt jeder davo
Denn ma woaß, daß des Viech då gånz grantig sei ko
und då beißt es an jeda in Schinka
Vor allem die Kinder, dia jågt er davo
wås o guat isch, sienscht tata sie ertrinka
Des Viech då im Wåsser håt ma Bluatschink gnennt
wia er aussiecht, isch heind no it g'wiß
Doch wenn er mål kinnt, isch es besser, ma rennt
weil er håt a riesig's Gebiß
Doch inzwischa tuat er numma Kinder entführa
sondern d'Erwachsana, dia da Mull in Båch schmeißa
dia Staumaura baua und oll's zuabetoniera
jå dia werd wohl d'r Bluatschink beißa
La leyenda de Bluatschink
El Bluatschink, el malvado, ¿dónde aparece?
¿De dónde vendrá, preguntan las personas?
Les contaré, así que presten atención
para que no haya más preguntas
Sucedió hace muchos, muchos años
en el valle un rey había
El 'Rey del Valle', así lo llamaban
temido y vanidoso por igual
Sí, vanidoso, así era. Y tan orgulloso:
'Soy el más hermoso del valle
Hecho de una madera especial
Ser feo sería una tortura'
Así hablaba el Rey del Valle
se comportaba como un gallo
Pero ser hermoso solo, no era suficiente para él
quería mucho más
'La forma más hermosa en todo el mundo
no me da la satisfacción que busco
Quiero transformarme como me plazca
quiero lucir como deseo'
Ese era el deseo del rey, el vanidoso
y lo había atormentado por mucho tiempo
Y cómo les digo, queridos niños
él consultó a un mago
Al mago Thordol, a quien enviaron
y él partió de inmediato en su viaje
Al mago Thordol, a quien todo truco le sale bien
y conoce todos los hechizos
'Oh poderoso Thordol, el más hermoso en la Tierra
ese soy sin duda yo
Pero deseo ser aún más hermoso
por eso acudo a ti hoy
Debes concederme el único deseo
que tengo en este mundo hoy
Quiero poder cambiar mi forma, mi rostro
exactamente como deseo'
Thordol pensó: 'Bueno, este es uno
¿cómo puedo ayudarlo?
Tan vanidoso como él, nadie más lo es
Debo enseñarle una lección'
Le dijo al rey: 'No hay duda
puedo darte una poción mágica
Pero debes seguirme, debes hacer lo que digo
sino no serás feliz en la vida
Te daré un líquido, no debes beberlo
hasta que estés en casa en el castillo
Entonces serás transformado y comenzarás a apestar
y ni siquiera tu caballo te reconocerá'
Al rey le gustó y pagó mucho oro
y agradeció mucho al mago
Pronto se convirtió en la criatura más hermosa del mundo
luego se transformó una y otra vez
Pero mientras caminaba a casa, le llegó un pensamiento:
'Esta transformación, ¡qué diversión!
Entonces, ¿por qué no intentarlo ahora?'
Y una voz interna le dijo: '¡Arriésgate!'
Y se arriesgó, el rey, justo cuando llegó al Lech
se sentó de inmediato en un lugar
Y cuando tomó la botella con la poción mágica
se la bebió de un solo trago
¡Y realmente! Notó que algo estaba pasando
que todo en él estaba hirviendo
Y cuando sintió la gran transformación
se divirtió y cantó
'¡Hurra y jujú! Este hechizo es bueno
Bueno, no hay nada malo
La piel hormiguea y mi sangre hierve
pero ¿por qué mi voz se vuelve tan profunda?
Suena terrible y me vuelvo cada vez más pálido
y mi rostro arde como fuego
Y busco mi reflejo al otro lado del agua
¡Ay, soy un monstruo!'
Y realmente, su rostro es negro como la noche
y escamosa es su piel
La poción mágica lo convirtió en un monstruo
así que grita y maldice fuertemente
Y desea volverse gris, o marrón o rojo
y cambia su forma una y otra vez
La transformación ahora va muy bien
pero un humano, no, nunca más
Está furioso y grita y se lamenta de su mala suerte
así que ya no se atreve a estar entre la gente
Y de pura desesperación salta al Lech
porque no hay más salida para él
Y en el Lech abajo se queda y nada alrededor
y con el tiempo se convierte en un pez
Entre la gente, rápidamente se corre la voz
que en el Lech abajo hay un monstruo
Nadie sabe cómo luce, nadie lo conoce exactamente
porque puede cambiar su forma a voluntad
A veces es rojo y a veces es azul
Cuando puede, todos huyen
Porque se sabe que la bestia puede ser muy malhumorada
y muerde a cualquiera en la pierna
Sobre todo a los niños, los persigue
lo cual es bueno, porque luego los ahoga
A la bestia en el agua le llaman Bluatschink
cómo luce, hoy no se sabe
Pero si alguna vez lo ves, es mejor correr
porque tiene una enorme dentadura
Pero ahora ya no secuestra niños
sino a los adultos que arrojan basura al arroyo
que construyen represas y cementan todo
esos sí que serán mordidos por Bluatschink