September, Gouden Roos
Een gouden roos, september,
een laatste zonnezoen,
een merel fluit vol heimwee,
't refrein van een seizoen.
Nog zal de zomer zingen,
een diep ontroerend lied,
dat zachtjes zal versterven,
ons blijft alleen verdriet.
De dagen vertragen en schuiven toe,
de zomer wordt moe, o zo moe ...
Nu moeten wij gaan scheiden.
Ons hart wordt stil en broos,
wanneer wij weer zien bloeien :
september, gouden roos.
Zodra in 't bos de eerste blaren vallen,
en rode wingerd fluistert aan mijn raam,
als avondnevels in de dalen hangen,
dan weet ik dat de zomer is gedaan.
Maar voor hij gaat zal hij nog even dralen,
alsof hij 't afscheid wil betalen met ...
Een gouden roos, september,
een laatste zonnezoen,
een merel fluit vol heimwee,
't refrein van een seizoen.
Nog zal de zomer zingen,
een diep ontroerend lied,
dat zachtjes zal versterven,
ons blijft alleen verdriet.
De dagen vertragen en schuiven toe,
de zomer wordt moe, o zo moe ...
Nu moeten wij gaan scheiden.
Ons hart wordt stil en broos,
wanneer wij weer zien bloeien :
september, gouden roos.
September, Goldene Rose
Eine goldene Rose, September,
ein letzter Sonnenkuss,
eine Amsel singt voll Sehnsucht,
der Refrain einer Saison.
Noch wird der Sommer singen,
ein tief berührendes Lied,
das sanft verstummen wird,
uns bleibt nur das Leid.
Die Tage verlangsamen sich und ziehen zu,
der Sommer wird müde, oh so müde ...
Jetzt müssen wir uns trennen.
Unser Herz wird still und zerbrechlich,
wenn wir wieder blühen sehen:
September, goldene Rose.
Sobald im Wald die ersten Blätter fallen,
und roter Wein sich an mein Fenster flüstert,
wenn Abendnebel in den Tälern hängen,
dann weiß ich, dass der Sommer vorbei ist.
Doch bevor er geht, wird er noch verweilen,
als wollte er den Abschied bezahlen mit ...
Eine goldene Rose, September,
ein letzter Sonnenkuss,
eine Amsel singt voll Sehnsucht,
der Refrain einer Saison.
Noch wird der Sommer singen,
ein tief berührendes Lied,
das sanft verstummen wird,
uns bleibt nur das Leid.
Die Tage verlangsamen sich und ziehen zu,
der Sommer wird müde, oh so müde ...
Jetzt müssen wir uns trennen.
Unser Herz wird still und zerbrechlich,
wenn wir wieder blühen sehen:
September, goldene Rose.