Adagio voor Oranje
Nummer vier zit gebogen
Met de handdoek in de nek
De verwarring in zijn ogen
Met zichzelf in gevecht
Nummer zes denkt aan de voorzet
Die hij niet gaf aan nummer acht
Nummer één staat op
Omdat de interviewer wacht
Nummer elf doet zijn schoenen uit
Zijn benen doen pijn
Nummer tien,zijn laatste wedstrijd
Het heeft niet mogen zijn
En de speler die niet speelde
Kijkt naar een gevallen held
En vraagt zich af in alle stilte
Waarom hij niet werd opgesteld
Waarom zijn de goden ons niet te hulp gekomen
Waren wij niet voorbestemd voor het beloofde land
Waarom is ons schip vergaan toen de haven al in zicht was
Of waren wij niet goed genoeg, waardoor wij zijn gestrand
Nummer drie trekt het shirt uit
Wat hij van de winnaar kreeg
En de doelman houdt zich sterk
Hij is de enige die nog spreekt
En de Oranje veteranen
Van de grote generaal
Ze weten wat verliezen is
Al zesentwintig jaar
En de trainer op tv
Spreekt verslagen tot de natie
En neemt met weinig woorden afscheid
Van de strafschopgeneratie
Nummer veertien laat de douche stromen
En smeert shampoo in zijn haar
Het wordt onrustig in de stad
Want de nederlaag valt zwaar
Waarom zijn de goden
Ons niet te hulp gekomen
Waren wij niet voorbestemd
Voor het beloofde land
Waarom is ons schip vergaan
Toen de haven al in zicht was
Of waren wij niet goed genoeg
Waardoor wij zijn gestrand
Adagio para Naranja
Número cuatro está inclinado
Con la toalla en el cuello
La confusión en sus ojos
Luchando consigo mismo
Número seis piensa en el pase
Que no le dio al número ocho
Número uno se levanta
Porque el entrevistador espera
Número once se quita los zapatos
Sus piernas duelen
Número diez, su último partido
No pudo ser
Y el jugador que no jugó
Mira a un héroe caído
Y se pregunta en silencio
Por qué no fue alineado
¿Por qué los dioses no vinieron en nuestra ayuda?
¿No estábamos destinados para la tierra prometida?
¿Por qué nuestro barco se hundió cuando ya veíamos el puerto?
¿O no éramos lo suficientemente buenos, por eso encallamos?
Número tres se quita la camiseta
Que recibió del ganador
Y el portero se mantiene fuerte
Es el único que aún habla
Y los veteranos de Naranja
Del gran general
Saben lo que es perder
Ya veintiséis años
Y el entrenador en la televisión
Habla derrotado a la nación
Y se despide con pocas palabras
De la generación de penales
Número catorce deja correr la ducha
Y se pone champú en el pelo
La ciudad se agita
Porque la derrota es dura
¿Por qué los dioses
No vinieron en nuestra ayuda?
¿No estábamos destinados
Para la tierra prometida?
¿Por qué nuestro barco se hundió
Cuando ya veíamos el puerto?
¿O no éramos lo suficientemente buenos
Por eso encallamos?