De Eenzaamheid
Je ziet haar op een feest
Ze voert het hoogste woord
Ze lacht en drinkt teveel
Ze praat en praat maar door
Ze loopt alleen naar huis
In het ochtendlicht
Door een stille stad en
Zoekt een evenwicht
Zij is een leeg perron
Zij is de laatste trein
Ze laat je denken
Aan wat nooit zal zijn
Zij is de onrust in de ogen
Van iemand die het heeft gemaakt
Die door lakeien wordt bewonderd
En zichzelf is kwijtgeraakt
De eenzaamheid
Ze staat onzichtbaar voor je ogen
Ze kijkt je aan van tijd tot tijd
De eenzaamheid
Zij is een bedelaar
Die om een aalmoes vraagt
Zij is de noordenwind
Die door de vlakte jaagt
Zij kent de schaduwkant
Van wie de bloemen krijgt
Zij kent de binnenkant
Zij kent de kwetsbaarheid
Zij is Het lege huis
Waar de wind door waait
Zij is de laatste man
Die op de barricade staat
Zij is de trage tijd
Die geen wonden heelt
Zij is de rijke vrouw die drinkt
Omdat ze zich verveelt
De eenzaamheid
Ze gaat onzichtbaar door de wereld
Ze raakt je aan van tijd tot tijd
De eenzaamheid
La Soledad
La ves en una fiesta
Ella lleva la voz cantante
Ríe y bebe demasiado
Habla y habla sin parar
Ella camina sola a casa
En la luz de la mañana
Por una ciudad silenciosa
Busca un equilibrio
Ella es un andén vacío
Ella es el último tren
Te hace pensar
En lo que nunca será
Ella es la inquietud en los ojos
De alguien que lo ha logrado
Que es admirado por los lacayos
Y se ha perdido a sí mismo
La soledad
Se encuentra invisible ante tus ojos
Te mira de vez en cuando
La soledad
Ella es una mendiga
Que pide limosna
Ella es el viento del norte
Que azota la llanura
Ella conoce el lado oscuro
De aquellos que reciben flores
Ella conoce el interior
Ella conoce la vulnerabilidad
Ella es la casa vacía
Por donde sopla el viento
Ella es el último hombre
Que está en la barricada
Ella es el tiempo lento
Que no cura heridas
Ella es la mujer rica que bebe
Porque se aburre
La soledad
Pasa invisible por el mundo
Te toca de vez en cuando
La soledad