Fin de siécle (Ballade van de afgrond)
Parijs aan het einde van de eeuw
Le Chat Noir heeft zijn naam al gemaakt
De verveling flaneert over straat
En er wordt veel gepraat
Over het laatste schandaal van de dag
Over Dreyfus en het recht van een jood
En Nietzsche verliest zijn verstand in Turijn
En de arbeiders denken aan brood
De stad is moe van de vrede
En een oorlog betekent
Een vlucht uit de verveling
Want de onschuld speelt vals
Maar de loopgraven wachten
Met de angst in gedachten
En de dood danst met een masker
Op een wals
Ze danst op een wals
Parijs aan het einde van de eeuw
De wereld die draait in het rond
Als een blinde die danst op een wals
Op de rand van de afgrond
De vooruitgang is een wonder van staal
De mens heeft z'n monster gemaakt
De eeuw die moet komen
Maakt brandhout van dromen
Maar de lichtstad valt langzaam in slaap
Ze zijn moe van de vrede
En een oorlog betekent
Een vlucht uit verveling
Van de feesten en de bals
Maar de loopgraven wachten
Met de eenzame nachten
En de dood danst met een masker
Op een wals
De profeten die zeggen niet meer wat ze zien
Want de stad heeft genoeg
Aan zijn hoofd
En niemand die luisteren wil want de toekomst
Heeft nog nooit
Zoveel beloofd
Fin de siglo (Balada del abismo)
París al final del siglo
Le Chat Noir ya ha hecho su nombre
El aburrimiento pasea por las calles
Y se habla mucho
Sobre el último escándalo del día
Sobre Dreyfus y el derecho de un judío
Y Nietzsche pierde la razón en Turín
Y los trabajadores piensan en pan
La ciudad está cansada de la paz
Y una guerra significa
Una huida del aburrimiento
Porque la inocencia juega sucio
Pero las trincheras esperan
Con el miedo en mente
Y la muerte baila con una máscara
En un vals
Ella baila en un vals
París al final del siglo
El mundo gira en torno
Como un ciego que baila en un vals
En el borde del abismo
El progreso es una maravilla de acero
El hombre ha creado su monstruo
El siglo que está por venir
Hace leña de sueños
Pero la ciudad de la luz se va quedando dormida
Están cansados de la paz
Y una guerra significa
Una huida del aburrimiento
De las fiestas y los bailes
Pero las trincheras esperan
Con las noches solitarias
Y la muerte baila con una máscara
En un vals
Los profetas ya no dicen lo que ven
Porque la ciudad tiene suficiente
En su cabeza
Y nadie quiere escuchar porque el futuro
Nunca ha prometido
Tanto