Jardin du Luxembourg
Ik zag vandaag een foto
Van vijftien jaar geleden
We zaten in ons laatste jaar
We waren in Parijs
Jardin du Luxembourg,
Je kunt het parlement zien
En ergens in de verte vliegt
Een witte duif voorbij
De bloemen staan in bloei,
Het was waarschijnlijk lente
De zon staat in het oosten,
Het is een uur of tien misschien
We staan daar naast elkaar
En sommigen die zitten
En in de verte staat
Het witte standbeeld van Racine
Het was de tweede dag
Als ik mij goed herinner
We zongen 's avonds op de trappen
Van de Sacre Coeur
En we wisten: volgend jaar
Dan scheiden onze wegen,
Maar we lachen allemaal,
Op klein formaat in kleur
De onbetwiste leider
Staat vooraan in het midden
Lachend en uitdagend,
Altijd het hoogste woord
En altijd grote plannen
Om de wereld te veranderen
Het is nu vijftien jaar geleden,
Ik heb er niets meer van gehoord
En ver voorbij de laatste rij
Staat zij, ze was verlegen
De stille buitenstaander
Die nooit werd opgemerkt
Ik heb onlangs gelezen
Dat zij nu als verpleegster
Ergens aan de frontlijn
Van een burgergoorlog werkt
En de denker staat afwezig daar
Te staren naar de hemel
Hij speelt met de gedachte
Over tijd en eeuwigheid
Hij had talent, was voorbestemd
Een meesterwerk te schrijven
Maar de beste gaan het eerste,
Wij zijn het schuim dat overblijft
Ik weet nog hoe wij 's avonds,
Bijna elke avond
Keken naar de kleuren
Van de ondergaande zon
We dronken wijn en zaten
Op de Place de la Concorde
En we zagen in de verte
Een ark van triompf
Ik zag vandaag een foto
Van vijftien jaar geleden
We zaten in ons laatste jaar,
We waren in Parijs
Jardin du Luxembourg,
Je kunt het parlement zien
En ergens in de verte,
Vliegt een witte duif voorbij
Jardín de Luxemburgo
Vi una foto hoy
De hace quince años
Estábamos en nuestro último año
Estábamos en París
Jardín de Luxemburgo,
Se puede ver el parlamento
Y en la distancia vuela
Una paloma blanca
Las flores están en flor,
Probablemente era primavera
El sol está en el este,
Serán las diez quizás
Estamos parados uno al lado del otro
Y algunos están sentados
Y en la distancia está
La estatua blanca de Racine
Era el segundo día
Si mal no recuerdo
Cantábamos por la noche en las escaleras
De la Sacre Coeur
Y sabíamos: el próximo año
Nuestros caminos se separarán,
Pero todos reímos,
En pequeño formato a color
El líder indiscutible
Está al frente en el medio
Riendo y desafiando,
Siempre con la última palabra
Y siempre con grandes planes
Para cambiar el mundo
Han pasado quince años,
No he sabido nada más de él
Y mucho más allá de la última fila
Ella está, era tímida
La forastera callada
Que nunca fue notada
Recientemente leí
Que ahora trabaja como enfermera
En la primera línea
De una guerra civil
Y el pensador está allí ausente
Mirando al cielo
Jugando con la idea
Sobre el tiempo y la eternidad
Tenía talento, estaba destinado
A escribir una obra maestra
Pero los mejores se van primero,
Nosotros somos la espuma que queda
Recuerdo cómo por las noches,
Casi todas las noches
Mirábamos los colores
Del atardecer
Tomábamos vino y nos sentábamos
En la Plaza de la Concordia
Y veíamos en la distancia
Un arco de triunfo
Vi una foto hoy
De hace quince años
Estábamos en nuestro último año,
Estábamos en París
Jardín de Luxemburgo,
Se puede ver el parlamento
Y en la distancia,
Vuela una paloma blanca