Kroniek van een dorp
In de jaren van de onschuld
Was dit dorp een mooie vrouw
Aan haar voeten lag een haven want
Zij was met de zee getrouwd
In een uithoek van de wereld
Ging zij traag haar eigen gang
En het gewicht van de seizoenen
Hield de jaren in balans
Zij zag de kleine kinderen spelen
Zij kende al hun stille dromen
Zij zag ze langzaam ouder worden
Op het plein onder de bomen
Waar de oude mannen zitten
Die alles zien in perspectief
Zij zag de stille kracht van vrouwen
Zij zag de pijn die niemand ziet
Zij had de hartslag van de jaren
Door de eeuwen heen geleerd
Zo lag zij ergens op een eiland
Stil en in zichzelf gekeerd
Want met de zee als haar geliefde
Sloeg zij zich overal doorheen
Zo bleef alles bij het oude
Tot de Nieuwe tijd verscheen
De Nieuwe tijd bracht mooie dingen
In zijn wagen met zich mee
Een glazen doos met licht van binnen
Waaruit een vreemde naar je keek
Die vertelde wat er ergens
Op de wereld was gebeurd
Eerst was alles nogal wazig
Daarna helder en in kleur
Het hele dorp werd opgewonden
De Nieuwe tijd kreeg veel krediet
De jongen mensen revolteerden
Ze wilden andere muziek
En de oude grijze mannen
Zeiden laat het maar begaan
Het is alleen maar een bevlieging
Je kunt niet lopen op de maan
Je kunt Niet lopen Op de maan
De oude mannen zijn verdwenen
Onder de bomen op het plein
En op terrassen zitten vreemden
Die hier niet geboren zijn
Nu draagt het dorp valse wimpers
Om de wereld te verleiden
En in een straat vol neonlicht
Ligt ze platvloers voor het grijpen
En de zee haar oude liefde
Ziet haar snel ten onder gaan
Het kan hem wit maken van woede
Zij trekt zich van de storm niets aan
Want de wisselkoers is hoger
Dan de golven bij slecht weer
Het zal misschien nog eeuwen duren
Voordat de rust is weergekeerd
In de jaren van de onschuld
Was dit dorp een mooie vrouw
Crónica de un pueblo
En los años de la inocencia
Este pueblo era una hermosa mujer
A sus pies yacía un puerto porque
Ella estaba casada con el mar
En un rincón del mundo
Ella seguía su propio ritmo lentamente
Y el peso de las estaciones
Mantenía los años en equilibrio
Ella veía a los niños jugar
Conocía todos sus sueños silenciosos
Los veía envejecer lentamente
En la plaza bajo los árboles
Donde se sientan los viejos
Que ven todo con perspectiva
Ella veía la fuerza silenciosa de las mujeres
Veía el dolor que nadie ve
Tenía el latido de los años
Aprendido a lo largo de los siglos
Así que yacía en alguna isla
En silencio y ensimismada
Porque con el mar como su amante
Se abría paso por todo
Así que todo seguía igual
Hasta que llegó la Nueva era
La Nueva era trajo cosas hermosas
En su carro consigo
Una caja de cristal con luz adentro
Desde la cual un extraño te miraba
Que contaba lo que había sucedido
En algún lugar del mundo
Al principio todo era un poco borroso
Luego claro y en color
Todo el pueblo estaba emocionado
La Nueva era recibió mucho crédito
Los jóvenes se rebelaron
Querían otra música
Y los viejos hombres grises
Decían déjalo ser
Es solo una moda pasajera
No puedes caminar en la luna
No puedes caminar en la luna
Los viejos hombres han desaparecido
Bajo los árboles en la plaza
Y en las terrazas se sientan extranjeros
Que no nacieron aquí
Ahora el pueblo lleva pestañas postizas
Para seducir al mundo
Y en una calle llena de luces de neón
Está al alcance de cualquiera
Y el mar, su antiguo amor
La ve hundirse rápidamente
Puede ponerlo blanco de ira
Ella no le hace caso a la tormenta
Porque el tipo de cambio es más alto
Que las olas en mal tiempo
Tal vez pasen siglos
Antes de que la calma regrese
En los años de la inocencia
Este pueblo era una hermosa mujer