Vroeg of Laat
Amsterdam
Middernacht
Een hotel zonder sterren
Een kamer met een bed en een stoel
En een kast
Vreemde geluiden in een vreemde stad
Ik keek door de ramen, ik kon niet slapen
Ik dacht
Ik dacht aan een vrouw die in onschuld gelooft
Ik dacht aan een moeder, en ik dacht aan de dood
En ik dacht aan de rust die ik nooit meer zal vinden
Ik dacht aan een kans om opnieuw te beginnen
Vroeg of laat kom ik thuis
Vroeg of laat kom ik thuis
Vroeg of laat
Kom ik thuis
Ik kom thuis
Ik dacht aan de toekomst en een kamer voor twee
Ik zag hoe de angst voor de liefde verdween
Ik dacht aan een vrouw die in onschuld gelooft
Ik dacht aan een moeder, en ik dacht aan de dood
Ik dacht aan de jaren, met het mes op de keel
Bewonderd, gehaat en mijn angst niet gedeeld
Mijn angst niet gedeeld met een vriend, met een vrouw
Met iemand die wacht tot ik zeg wat ik dacht
Vroeg of laat kom ik thuis
Vroeg of laat kom ik thuis
Vroeg of laat
Breek ik hier uit
En ik kom thuis
Ik kom thuis
Deze stad van Calvijn gaat zichzelf niet te buiten
Want het vat is nog vol als de kroegen al sluiten
En ik zag mezelf zoeken in een donkere straat
Naar een plaats waar geen laatste ronde bestaat
Vroeg of laat kom ik thuis
Vroeg of laat kom ik thuis
Vroeg of laat
Kom ik thuis
Vroeg of laat kom ik thuis
Vroeg of laat kom ik thuis
Vroeg of laat
Breek ik hier uit
En ik kom thuis
Ik kom thuis
Ik kom thuis
Ik kom thuis
Temprano o tarde
Amsterdam
Medianoche
Un hotel sin estrellas
Una habitación con una cama y una silla
Y un armario
Extraños sonidos en una ciudad extraña
Miraba por las ventanas, no podía dormir
Pensaba
Pensaba en una mujer que cree en la inocencia
Pensaba en una madre, y pensaba en la muerte
Y pensaba en la paz que nunca encontraré de nuevo
Pensaba en una oportunidad para empezar de nuevo
Temprano o tarde llegaré a casa
Temprano o tarde llegaré a casa
Temprano o tarde
Llegaré a casa
Llegaré a casa
Pensaba en el futuro y una habitación para dos
Vi cómo el miedo al amor desaparecía
Pensaba en una mujer que cree en la inocencia
Pensaba en una madre, y pensaba en la muerte
Pensaba en los años, con el cuchillo en la garganta
Admirado, odiado y mi miedo no compartido
Mi miedo no compartido con un amigo, con una mujer
Con alguien que espera a que diga lo que pensaba
Temprano o tarde llegaré a casa
Temprano o tarde llegaré a casa
Temprano o tarde
Romperé aquí
Y llegaré a casa
Llegaré a casa
Esta ciudad de Calvino no se excede a sí misma
Porque el barril sigue lleno cuando los bares ya cierran
Y me vi buscando en una calle oscura
Por un lugar donde no exista la última ronda
Temprano o tarde llegaré a casa
Temprano o tarde llegaré a casa
Temprano o tarde
Llegaré a casa
Temprano o tarde llegaré a casa
Temprano o tarde llegaré a casa
Temprano o tarde
Romperé aquí
Y llegaré a casa
Llegaré a casa
Llegaré a casa
Llegaré a casa