De Beuk Erin 1
En als ik niet meer huil als ik de nevel zie boven de stille velden
Hoe de zon zijn stralen breekt uit gaten in de lucht
Hoe vogels strepen trekken in hun vlucht
Als ik daarvan niet meer huil, wil ik dan nog wel bestaan?
En als ik niet meer beef als ik jouw lichaam zie, de snelheid van je lach
Hoe één beweging van je hoofd je gemoed verraad
Hoe ieder ongesproken woord mij hier verloren achterlaat
Als ik daarvan niet meer beef, ach, wil ik dan nog wel bestaan?
De beuk erin. De beuk erin.
Ik geef het toe zo heeft het allemaal geen zin.
De beuk erin. De beuk erin.
Alles moet weg en dat is pas het begin.
En als ik niet meer vecht, als ik het strijden zie, de logica van het bestaan,
Hoe mensen in het overleven automatisch verder gaan
Het dodelijk geweld van geld trek ik mij niet meer aan.
Als ik daartegen niet meer vecht, waarom zou ik dan nog bestaan?
De beuk erin. De beuk erin.
Ik geef het toe zo heeft het allemaal geen zin.
De beuk erin. De beuk erin.
Alles moet weg en dat is pas het begin.
Ik meet alles wat ik zie aan wat ik eerder zag,
zodat ik nooit iets anders denk dan wat ik al dacht.
Zo gaat alles keurig net zoals ik had verwacht.
Alles veilig en bekend, nooit is er meer iets onverwacht.
Alles past, niets is te groot.
Ik hoef niet eens te overleven want ik ben al dood.
De beuk erin. De beuk erin.
Ik geef het toe zo heeft het allemaal geen zin.
De beuk erin. De beuk erin.
Alles moet weg en dat is pas het begin.
Alle uitgesleten paden in mijn hoofd moeten met de sloper mee.
Ik wil nu en alles anders, ik wil nooit meer als ik deed.
De beuk erin. De beuk erin.
Ik geef het toe zo heeft het allemaal geen zin.
De beuk erin. De beuk erin.
Alles moet weg en dat is pas het begin.
De Beuk Erin 1
Y si ya no lloro cuando veo la niebla sobre los campos silenciosos
Cómo el sol rompe sus rayos desde agujeros en el cielo
Cómo las aves trazan líneas en su vuelo
Si ya no lloro por eso, ¿realmente quiero seguir existiendo?
Y si ya no tiemblo al ver tu cuerpo, la rapidez de tu risa
Cómo un solo movimiento de tu cabeza traiciona tu estado de ánimo
Cómo cada palabra no dicha me deja perdido aquí
Si ya no tiemblo por eso, ¿realmente quiero seguir existiendo?
A darle con todo. A darle con todo.
Lo admito, así no tiene sentido alguno.
A darle con todo. A darle con todo.
Todo debe desaparecer y eso es solo el comienzo.
Y si ya no lucho, al ver la lucha, la lógica de la existencia
Cómo las personas en la supervivencia siguen adelante automáticamente
La violencia mortal del dinero ya no me afecta
Si ya no lucho contra eso, ¿por qué debería seguir existiendo?
A darle con todo. A darle con todo.
Lo admito, así no tiene sentido alguno.
A darle con todo. A darle con todo.
Todo debe desaparecer y eso es solo el comienzo.
Mido todo lo que veo con lo que vi antes,
para nunca pensar en algo diferente a lo que ya pensé.
Todo sigue perfectamente como esperaba.
Todo seguro y conocido, nunca hay nada inesperado.
Todo encaja, nada es demasiado grande.
Ni siquiera necesito sobrevivir porque ya estoy muerto.
A darle con todo. A darle con todo.
Lo admito, así no tiene sentido alguno.
A darle con todo. A darle con todo.
Todo debe desaparecer y eso es solo el comienzo.
Todos los caminos desgastados en mi mente deben irse con el derribador.
Quiero todo diferente ahora, nunca más como solía ser.
A darle con todo. A darle con todo.
Lo admito, así no tiene sentido alguno.
A darle con todo. A darle con todo.
Todo debe desaparecer y eso es solo el comienzo.