maria
Kijk haar daar zitten, alleen in het park
Je kunt haar daar elke dag vinden
Haar mond beweegt, maar zonder geluid
Als ze praat met onzichtbare vrinden
Naast haar puilen haar tassen uit
Vol met belangrijk bezit
Ze zoekt in haar jas naar ze weet niet wat
Maar weet zeker dat het er is
Kijk haar daar zitten, vuil op de bank
Ze likt aan een oud stuk papier
Een zak waar nog wat mayonaise aan zat
En ze drinkt uit een lege fles bier
Ze weet allang niet meer dat ze bestaat
Of dat ze Maria heet
Wat doet het ertoe wat ze gisteren deed
Of dat er een morgen is
Ze zit op de bank en kijkt naar het park
Wat haar betreft, is er niets mis
Kijk hoe ze zit in een wolk van vuil
Een asbakhond ruikt aan haar handen
Ze kijkt naar hem maar herkent hem niet
Dan lacht ze hard zonder tanden
Verdomd, ze zingt een of ander lied
Het lijkt nog het meest operette
Opeens staat ze schreeuwend recht overeind
Kwaad op iemand die ik niet zie
Ze weet allang niet meer dat ze hier leeft
Of dat ze Maria heet
Wat doet het ertoe wat voor werk ze deed
Of wie ze wel helemaal was
Ze zit op haar bank en kijkt naar het park
En de wereld past in haar tas
Ze weet allang niet meer dat ze bestaat
Of dat ze Maria heet
Wat doet het ertoe hoe laat of het is
Of dat de zon schijnt vandaag
Ze zit op haar bank en kijkt naar het park
En heeft geen enkele vraag
Kijk hoe ze zit, met drie jassen aan
Haar voeten zijn bloot in haar sloffen
Ze leest in een krant van vorig jaar
Daar raakt ze nooit mee klaar
Kijk haar daar zitten, op haar bank
Binnen een uur is het donker
Dan legt ze de krant dwars over haar hoofd
En slaapt er ijskoud onder
Ze weet allang niet meer dat ze bestaat
Of dat ze Maria heet
Ze droomt dat ze vliegt, hoog in de lucht
Ze zwaaien en zij zwaait terug
Ze ligt op haar bank onder haar krant
En elke droom, die is waar
Kijk haar daar liggen, onder haar krant
Ze vliegt met gemak naar de maan
María
Kijk haar daar zitten, sola en el parque
La puedes encontrar allí todos los días
Su boca se mueve, pero sin sonido
Cuando habla con amigos invisibles
A su lado sus bolsas rebosan
Llenas de posesiones importantes
Busca en su abrigo sin saber qué
Pero está segura de que está ahí
Mírala ahí sentada, sucia en el banco
Lame un pedazo viejo de papel
Una bolsa que aún tiene algo de mayonesa
Y bebe de una botella de cerveza vacía
Hace mucho que no sabe que existe
O que se llama María
¿Qué importa lo que hizo ayer?
O si habrá un mañana
Ella está en el banco y mira el parque
Según ella, no hay nada malo
Mira cómo está en una nube de suciedad
Un perro de la basura huele sus manos
Ella lo mira pero no lo reconoce
Luego ríe fuerte sin dientes
Maldita sea, canta alguna canción
Parece más bien opereta
De repente se levanta gritando
Enojada con alguien que no veo
Hace mucho que no sabe que vive aquí
O que se llama María
¿Qué importa qué trabajo hacía?
O quién era en realidad
Ella está en su banco y mira el parque
Y el mundo cabe en su bolso
Hace mucho que no sabe que existe
O que se llama María
¿Qué importa la hora que es?
O si el sol brilla hoy
Ella está en su banco y mira el parque
Y no tiene ninguna pregunta
Mira cómo está, con tres abrigos puestos
Sus pies descalzos en sus pantuflas
Lee un periódico del año pasado
Nunca termina de leerlo
Mírala ahí sentada, en su banco
En una hora estará oscuro
Luego coloca el periódico sobre su cabeza
Y duerme fríamente debajo
Hace mucho que no sabe que existe
O que se llama María
Sueña que vuela, alto en el cielo
Ellos saludan y ella les responde
Ella está en su banco bajo su periódico
Y cada sueño, es real
Mírala ahí acostada, bajo su periódico
Vuela fácilmente a la luna