De Beuk Erin
en als ik niet meer huil
als ik de nevel zie boven de stille velden
hoe als de zon zijn stralen breekt
uit gaten in de lucht
hoe vogels strepen trekken in hun vlucht
als ik daarom niet meer huil
wil ik dan nog wel bestaan
en als ik niet meer huiver
als ik de kleuren zie
hoe ze tot paars verglijden
hoe de nacht de dag verdrijft
en plaats maakt voor de maan
als ik de luide kreet tot stilte hoor vergaan
als ik dan niet meer huiver
wil ik dan nog wel bestaan
refr:
de beuk erin de beuk erin
ik het geeft toe zo heeft het allemaal geen zin
de beuk erin de beuk erin
alles moet weg
en dat is nog maar het begin
en als ik niet meer beef
als ik jouw lichaam zie
de snelheid van jouw lach
hoe een beweging van jouw hoofd
je gemoed verraad
hoe ieder ongesproken woord
mij hier verloren achterlaat
als ik daarvan niet meer beef
ach.....
wil ik dan nog wel bestaan
en als ik niet meer schreeuw
als ik de beelden zie
hoe geweld eenvoudig toeslaat
hoe de verveling van teveel
en onverschilligheid overgaat
als de domheid van de dood
mij met stomheid slaat
als ik dan niet schreeuw
wil ik dan nog wel bestaan
refr:
de beuk erin ....
ik meet alles wat ik zie en wat ik eerder zag,
zodat ik nooit iets anders denk dan wat ik al dacht
zo gaat keurig net zoals ik had verwacht
alles veilig en bekend zo is het nooit onverwacht
alles past niets is te groot
ik hoef niet eens te overleven
want ik ben al dood
refr
de beuk erin .....
en als ik niet meer lach als ik de geluiden hoor
van mensen die zich duiden
de angst alleen te zijn gaat met ze aan de haal
het tumult van veilig wezen
klinkt als haveloos kabaal
als ik dan niet meer lach
wil ik dan nog wel bestaan
en als ik niet meer vecht
als ik het strijden zie
de logica van het bestaan
hoe mensen in hun overleven
automatisch verder gaan
het dodelijk geweld van geld
trek ik mij niet meer aan
als ik daarom niet meer vecht
waarom zou ik dan nog bestaan
refr:
de beuk erin ...
alle uitgesleten paden in mijn hoofd
moeten met de sloper mee
ik wil nu en alles anders
ik wil nooit meer als ik dee
De Beuk Erin
y si ya no lloro
si veo la niebla sobre los campos silenciosos
cómo el sol rompe sus rayos
a través de agujeros en el cielo
cómo las aves trazan líneas en su vuelo
si por eso ya no lloro
¿quiero seguir existiendo?
y si ya no tiemblo
si veo los colores
cómo se deslizan hacia el morado
cómo la noche desplaza al día
y da paso a la luna
si escucho el grito fuerte desvanecerse en silencio
si ya no tiemblo por eso
¿quiero seguir existiendo?
estribillo:
la paliza adentro, la paliza adentro
lo admito, así no tiene sentido
la paliza adentro, la paliza adentro
todo debe irse
y eso es solo el comienzo
y si ya no tiemblo
si veo tu cuerpo
la rapidez de tu risa
cómo un movimiento de tu cabeza
traiciona tu ánimo
cómo cada palabra no dicha
me deja aquí perdido
si ya no tiemblo por eso
ah....
¿quiero seguir existiendo?
y si ya no grito
si veo las imágenes
cómo la violencia golpea fácilmente
cómo el aburrimiento de demasiado
y la indiferencia se convierten
cuando la estupidez de la muerte
me deja sin palabras
si no grito por eso
¿quiero seguir existiendo?
estribillo:
la paliza adentro ....
midiendo todo lo que veo y lo que vi antes,
para nunca pensar en algo diferente a lo que ya pensé
todo sigue exactamente como esperaba
todo seguro y conocido, nunca es inesperado
todo encaja, nada es demasiado grande
ni siquiera necesito sobrevivir
porque ya estoy muerto
estribillo
la paliza adentro ....
y si ya no río cuando escucho los sonidos
de personas que se interpretan a sí mismas
el miedo a estar solo los consume
el tumulto de ser seguro
suena como un ruido desaliñado
si ya no río por eso
¿quiero seguir existiendo?
y si ya no lucho
si veo la lucha
cómo la lógica de la existencia
cómo las personas en su supervivencia
siguen adelante automáticamente
la violencia mortal del dinero
ya no me afecta
si por eso ya no lucho
¿por qué debería seguir existiendo?
estribillo:
la paliza adentro ....
todos los caminos desgastados en mi cabeza
deberán irse con el derribador
quiero ahora y todo diferente
nunca más quiero ser como solía ser