De knapste van de klas...
Ik kwam hem laatst in 't ouwe stadje tegen
Verpieterd, schraal, een zure, grauwe heer
Die langs me schoof... en even iets deed schokken
Verdorie, ja... wie was die vent ook weer
Ik zag opeens dwars door de klamme regen
De ouwe school... de ouwe derde klas
Het zwarte bord... het rijtje dooie sommen
En hij de klos... de knapste van de klas
Nu liep hij hier... na vijfenveertig jaren
Dezelfde straat, hetzelfde klokje rond
Dezelfde klok, die elke zelfde morgen
Dezelfde man om kwart voor achten vond
Dezelfde gang der zelfde daagse dingen
Dezelfde sleur, dezelfde strakke plicht
Precies op tijd de ogen 's ochtends open
Precies op tijd de ogen ook weer dicht
Het leven gleed een mensenleeftijd verder
Aan hem voorbij, steeds in dezelfde stad
Hetzelfde huis, dezelfde gracht en singel
Dezelfde school, die hem verschrompeld had
Hij was zo knap... de knapste van de klasse
Die klas vloog uit nog voor ze vliegen kon
Als jonge vogels naar de open verte
Van wijde zee en vage horizon
Hij bleef op 't nest, een schrale, grijze vogel
En zocht... en vond een even grauwe zij
Voor 't grijze nest in 't grijze, grauwe straatje
En 't leven gleed hun klokjes rond... voorbij
El más guapo de la clase...
Me lo encontré el otro día en el viejo pueblo
Desmejorado, flaco, un hombre amargado y gris
Que pasó a mi lado... y algo se estremeció por un momento
Maldita sea, sí... ¿quién era ese tipo de nuevo?
De repente vi a través de la lluvia pegajosa
La vieja escuela... la vieja tercera clase
El pizarrón negro... la fila de problemas sin resolver
Y él en apuros... el más guapo de la clase
Ahora caminaba aquí... después de cuarenta y cinco años
La misma calle, el mismo reloj dando vueltas
El mismo reloj, que cada misma mañana
Encontraba al mismo hombre a las tres menos cuarto de las ocho
El mismo camino de las mismas cosas diarias
La misma rutina, la misma estricta obligación
Exactamente a tiempo con los ojos abiertos por la mañana
Exactamente a tiempo con los ojos cerrados de nuevo
La vida pasó una vida entera frente a él
A su lado, siempre en la misma ciudad
La misma casa, el mismo canal y paseo
La misma escuela, que lo había marchitado
Era tan guapo... el más guapo de la clase
Esa clase se fue antes de que pudieran volar
Como pájaros jóvenes hacia el horizonte lejano
Del ancho mar y la vaga línea del horizonte
Él se quedó en el nido, un pájaro flaco y gris
Y buscó... y encontró una compañera igual de gris
Para el nido gris en la calle gris y triste
Y la vida pasó sus horas... frente a ellos
Escrita por: Leon Boedels