Een weerzien
Eens was in het leven wat achter gebleven:
Gefoven, geluierd... gesjeesd
En een hield van leren en koppig studeren
Was braaf en oppassend geweest
De een ging tenslotte, omdat het niet vlotte
Naar 't land van de eeuwige zon
Terwijl de geleerde en afgestudeerde
Z'n leven als leraar begon
De een zat op blaren, die hinderlijk waren
Die heeft zich voortdurend gebrand
Totdat hij, al doende, zich langzaam verzoende
Met wat in dat potige land
Het leven kan geven... toen is hij gebleven
Z'n bazen, die pakten hem an;
Al duurde het jaren, hij kwam tot bedaren
En Jan groeide uit tot een man
En hij, die studeerde, en ernstig doceerde
Gaf cijfers voor kunde en vlijt;
Z'n dagen vergleden nu zonder verleden
En zonder toekomende tijd;
Hij was met de zijnen, z'n vrouw en de kleinen
Tevreden met dat, wat hij had
En bleef door de jaren z'n cijfers vergaren
En roestte zich vast aan z'n stad
Maar laatst hebben beiden, daar ergens in Leiden
Elkander toevallig ontmoet;
De een liep te kijken, langs straatjes te strijken
Zoals een verlofganger doet;
De ander ging slofjes en tussen de profjes
Naar huis, naar z'n vrouw en z'n krant;
De een en de ander herkenden elkander
En reikten elkander de hand
En toen stond het leven, 't gebeurt weleens even
In Leiden, een ogenblik stil
En keek naar hen beiden... die eene uit Leiden
Gedrukt en gebogen, een bril
Een mensje als velen, die langzaam vergelen
Verdorren, verkreuken, vergaan
Een tas, een sigaartje, een pothoed, een baardje
En met een confectiepak aan
De ander, die wijder, en die dus ook blijder
De zon en de horizon zag
Die nergens bleef kleven, en die in het leven
Hetzij met een zucht of een lach
Had afscheid genomen van dingen en dromen
Wanneer weer een afscheidsuur sloeg
Een man naast het ventje, het keutel-docentje
En die een plus-fours-complet droeg
En toen ging het leven daar, waar het gebleven
Was, lachende voort en... nou ja
Ze groetten elkander, de een keek de ander
Misprijzend of spottende na
De een zuchtte: "Jezis, dat dit nou toch Kees is
Zo'n driemaal gemangelde vent!"
De andere kuchte, verslikte zich, zuchtte
Maar bleef de correcte docent
Un reencuentro
Una vez en la vida algo quedó atrás:
Descansó, holgazaneó... fracasó
Uno amaba aprender y estudiar tercamente
Había sido bueno y cuidadoso
Uno finalmente se fue, porque no funcionaba
Al país del sol eterno
Mientras el erudito y graduado
Comenzaba su vida como maestro
Uno se sentó en espinas, molestas y ardientes
Se quemó constantemente
Hasta que, haciendo, lentamente se reconcilió
Con lo que en ese país tosco
La vida puede dar... entonces se quedó
Sus jefes lo agarraron;
Aunque pasaron los años, se calmó
Y Juan creció hasta convertirse en un hombre
Y él, que estudiaba y enseñaba seriamente
Daba calificaciones por habilidad y diligencia;
Sus días pasaban ahora sin pasado
Y sin tiempo futuro;
Estaba con los suyos, su esposa y los pequeños
Satisfecho con lo que tenía
Y a lo largo de los años siguió acumulando calificaciones
Y se enraizó en su ciudad
Pero recientemente ambos, en algún lugar de Leiden
Se encontraron por casualidad;
Uno paseaba, recorriendo calles
Como hace un licenciado;
El otro iba despacio y entre los profesores
A casa, a su esposa y su periódico;
Uno y el otro se reconocieron
Y se estrecharon la mano
Y entonces la vida se detuvo por un momento
En Leiden, sucedió así
Y los observó a ambos... aquel de Leiden
Deprimido y encorvado, con anteojos
Una persona como muchas, que lentamente palidecen
Se marchitan, se arrugan, desaparecen
Un maletín, un cigarrillo, un sombrero, una barba
Y con un traje de confección puesto
El otro, más amplio, y por lo tanto más feliz
Veía el sol y el horizonte
Que no se quedaba en ningún lugar, y que en la vida
Ya sea con un suspiro o una risa
Se había despedido de cosas y sueños
Cuando sonaba de nuevo una hora de despedida
Un hombre junto al hombrecito, el profesor de poca monta
Y que llevaba un traje completo de pluscuamperfecto
Y así la vida siguió donde se había quedado
Riendo y avanzando... bueno
Se saludaron, uno miró al otro
Con desdén o burla
Uno suspiró: "¡Jesús, que este sea Kees!
¡Un tipo tan maltratado tres veces!"
El otro tosió, se atragantó, suspiró
Pero siguió siendo el correcto docente