Het heertje in de trein...
"Nu zo zoetjesaan het botten
En het bloeien weer begint
't Zit al in zo'n voorjaarsavond
En zo'n vleugje voorjaarswind
Nu verbaas ik mij voortdurend"
Zei het heertje in de trein
"Dat hier al die jonge mensen
Zo... hoe zal ik zeggen? ... zijn
Zo reeel, zo lauw, zo nuchter
Maart, april, nou ja... en mei
Voelen zij die voorjaarskriebel
Niet of niet meer zo als wij
Kiemt zo tussen licht en donker
In zo'n Jan en zo'n Marie
Nooit iets uit de Mei van Gorter
Nooit een korrel poezie
En ziet Jan in zo'n Marietje
Nooit, als wij, een nimf of fee
Vliegt hij nooit op dichtervleugels
Net als Heine naast haar mee
Zwoegt hij op zo'n lente-avond
Nooit als Perk op een sonnet
En klopt Kloos nooit aan zijn hartklep
Of desnoods de Genestet
Laat haar permanentjes zwieren
Op haar uitgebleekte blond
Veeg het rouge van haar wangen
En de verflaag van haar mond
Man, als IK, net als zo'n Jantje
Nog eens achttien jaar kon zijn
Potverdikkie!... nou, ik zou ze...!!"
Zei het heertje in de trein
El caballero en el tren...
Ahora, lentamente los brotes
Y la floración comienza de nuevo
Ya está en una noche de primavera
Y una brisa primaveral
Ahora me sorprendo constantemente
Dijo el caballero en el tren
Que aquí todos estos jóvenes
Son... ¿cómo lo diré? ... son
Tan realistas, tan tibios, tan sensatos
Marzo, abril, bueno... y mayo
No sienten ese cosquilleo primaveral
No como nosotros o ya no
Germina entre la luz y la oscuridad
En un Juan y una María
Nunca algo de la 'Mei' de Gorter
Nunca un grano de poesía
Y Juan en una María
Nunca, como nosotros, una ninfa o hada
Nunca vuela con alas de poeta
Como Heine al lado de ella
No trabaja en una noche de primavera
Nunca como Perk en un soneto
Y Kloos nunca golpea su válvula cardíaca
O incluso el Genestet
Deja que sus permanentes ondeen
En su rubio descolorido
Quita el rubor de sus mejillas
Y la capa de pintura de sus labios
Hombre, si YO, como ese Juanito
Pudiera tener de nuevo dieciocho años
¡Caray!... bueno, las...!!
Dijo el caballero en el tren