Nocturne
En d'avond is toen zacht gegleden
Langs 't wijd gespannen vlak der zee
Hoog van de hoogste top der duinen
Heel langzaam met de golfjes mee
Een zoete deining als een liedje
Voor een vergeten klein verdrietje
In d'open hemel, hoog en ver
Een vrome, eenzame avondster;
En 't blanke zeevlak als een wereld
In lichte glans van d'avondlucht
En honderd kleine veren wolkjes
Gelijk een vreemde vogelvlucht
Toen is m'n hart zo bang geworden
Voor 't vreemde wezen van de zee
De golven zongen 't zacht bekoren
Al lokkend in m'n suizende oren
En 't vleide zachtjens aan m'n hart:
'Wij zijn de golfjes van de zee
Ga met ons mee, ver met ons mee
Wij weten niets van 't kleine leven
Zijn kind'ren van de zee gebleven
Wij weten niets... en glijden voort
Al ongestoord... al ongestoord
En kussen zacht de grauwe landen
En rusten 's nachts aan vreemde stranden
Ga met ons mee... ver met ons mee'
Toen heb ik met m'n hart gestaan
Tot al het land was doodgegaan;
We hebben samen daar gewacht
En doodstil lag de grauwe nacht
En toen de golfjes zijn gekomen
Heb ik m'n eigen hart genomen
En 't op hun deining neergelegd
Toen... op de golven wiegde 't mee
Wijd in de nacht de donk're zee
Onder de druk van donk're luchten
En van het strand de golven vluchtten
En ik hield niets meer dan m'n leven
Toen ik m'n hart gaf aan de zee
Nocturno
En la noche suavemente se deslizaba
A lo largo del vasto y tenso plano del mar
Desde lo alto de la cima más alta de las dunas
Muy lentamente con las olas
Un suave vaivén como una canción
Para una pequeña tristeza olvidada
En el cielo abierto, alto y lejano
Una piadosa, solitaria estrella vespertina;
Y el blanco mar como un mundo
En el brillo ligero del crepúsculo
Y cien pequeñas plumas de nubes
Como un extraño vuelo de pájaros
Entonces mi corazón se llenó de miedo
Por el extraño ser del mar
Las olas cantaban su suave encanto
Atraídas en mis oídos zumbantes
Y acariciaban suavemente mi corazón:
'Somos las olas del mar
Ven con nosotros, lejos con nosotros
No sabemos nada de la pequeña vida
Hemos permanecido como hijos del mar
No sabemos nada... y seguimos deslizándonos
Sin ser molestados... sin ser molestados
Y besamos suavemente las tierras grises
Y descansamos por las noches en playas extrañas
Ven con nosotros... lejos con nosotros'
Entonces mi corazón se detuvo
Hasta que toda la tierra había muerto;
Allí esperamos juntos
Y la noche gris y silenciosa yacía
Y cuando las olas vinieron
Tomé mi propio corazón
Y lo puse en su vaivén
Entonces... en las olas se mecía
Ampliamente en la noche el oscuro mar
Bajo la presión de los oscuros cielos
Y desde la playa las olas huían
Y no tenía nada más que mi vida
Cuando entregué mi corazón al mar