Ome
Het kleinste meisje van de buren
Loopt 's avonds dikwijls bij hem op;
Dan komt ze plaatjes bij hem kijken
Dan moet hij praten met haar pop;
Dan zit ze op een voetenbankje
Of op het randje van z'n stoel
Dan krijgt hij vaak, als oom Johannes
Zo'n armelui's gevoel
Dan zegt ze: "Oom, u is veel liever
Dan alle omes, die ik ken
Want u zit nooit op me te brommen
Wanneer ik 's avonds bij u ben;
En u zegt nooit: "He kind, schei uit nou
Zit niet te hangen op je stoel!"
En als ik vraag om een verhaaltje
Weet u precies wat ik bedoel
En oom Johan, waar is uw tante
En waarom woont u zo alleen
En als ik strakjes nou weer weg ben
Waar gaat u dan vanavond heen
En houd u heus van mij het meeste
Van alle kinderen?... Betoel??..."
Dan zegt hij: "Eet jij nou maar koekjes
Jij vraagt, verdikkeme, zo'n boel!..."
En als de baboe haar komt halen
Omdat het eten op haar wacht
Dan zegt ze, na nog een verhaaltje
Haar ome netjes goeiennacht
............
Dan zit hij voor zich uit te kijken
Zo in z'n eentje... zonder doel
Dan schrijnt hem weer, als elke avond
Dat armelui's gevoel
Tío
La niña más pequeña de los vecinos
A menudo va a verlo por las noches;
Viene a mirar imágenes con él
Y él tiene que hablar con su muñeca;
Ella se sienta en un taburete
O en el borde de su silla
A menudo siente, como tío Juan
Esa sensación de pobreza
Ella dice: "Tío, usted es mucho más amable
Que todos los tíos que conozco
Porque nunca me regaña
Cuando estoy con usted por las noches;
Y nunca dice: "¡Hey niña, deja de holgazanear ahora
No te quedes colgada en tu silla!"
Y cuando pido una historia
Usted sabe exactamente a qué me refiero
Y tío Juan, ¿dónde está su tía
Y por qué vive tan solo?
Y cuando me vaya más tarde
¿A dónde irá usted esta noche?
¿Y me quiere realmente más
Que a todos los niños?... ¿De verdad?..."
Y él dice: "Come tus galletas
¡Preguntas demasiado, caramba!..."
Y cuando la niñera viene a buscarla
Porque la cena la espera
Ella le dice, después de otra historia
A su tío, buenas noches
............
Él se queda mirando al vacío
Así, solo... sin rumbo
Y de nuevo le duele, como cada noche
Esa sensación de pobreza