Raadsleden in Rade...
Ik kan het niet helpen, maar toch krijg ik slaap
Van wat al die raadsleden zeggen
Van 't geen zij, in Rade voor dit of voor dat
Als ei in hun broedkamer leggen;
Zij praten zo slordig, zo lang en zo zwaar
Hun woord krijgt geen glans en geen glorie
Toch wordt het gedrukt bij de Landsdrukkerij
Vraag niet wat het kost! Als historie!
Het IS al een baantje, het WORDT haast een vak
Om van een papiertje te praten
En, vrij naar het lied van het glas en de plas
Om plasjes maar plasjes te laten
Zij doen wel kwaadaardig, zo voor het publiek
En eisen en honen en dreigen
Maar trachten intussen, ook DAT is een vak
Al dreigend wat opslag te krijgen
Critiek is critiek, ook al snijdt ze geen hout
En praten is eenmaal hun baantje
Maar buiten de spreekstoel wordt ieder weer mens
En pikt ook als mens weer z'n graantje;
Het is maar een spel, ook al heet het dan vak
Dat op de Toneel-Sof gaat lijken;
Je speelt binnensmonds met je hand in je zak
Een rol, waar geen kip naar komt kijken
Zij spelen hun rollen als regel te zwaar
En kunnen de point' niet lanceren
Omdat zij, de Volksraad bezit geen souffleur
Zoo slecht uit hun hoofd kunnen leren;
Zij doen wel hun best, net als op het toneel
Maar 't kaf overgroeit weer het koren:
De mens wordt als Raadslid, net als een acteur
Benoemd noch gemaakt, maar GEBOREN
Concejales en el Consejo...
No puedo evitarlo, pero me da sueño
De lo que dicen todos los concejales
De lo que ellos, en el Consejo por esto o por aquello
Como un huevo en su nido;
Hablan tan descuidadamente, tan largo y tan pesado
Su palabra no brilla ni tiene gloria
Aun así se imprime en la Imprenta Nacional
¡No preguntes cuánto cuesta! ¡Como historia!
Ya es un trabajo, casi se convierte en una profesión
Hablar de un papelito
Y, parafraseando la canción del vaso y el charco
Para dejar charcos como charcos
Actúan maliciosamente, así para el público
Y exigen y se burlan y amenazan
Pero intentan al mismo tiempo, también ESO es una profesión
Amenazando con obtener un aumento
La crítica es crítica, aunque no tenga sentido
Y hablar es simplemente su trabajo
Pero fuera del estrado, cada uno vuelve a ser humano
Y también aprovecha como humano;
Es solo un juego, aunque se llame profesión
Que parece un Sof de Teatro;
Juegas en voz baja con la mano en el bolsillo
Un papel, al que nadie viene a ver
Representan sus papeles generalmente demasiado pesados
Y no pueden lanzar el punto
Porque ellos, el Consejo Popular no tiene un souffleur
Tan mal pueden aprender de memoria;
Hacen lo mejor que pueden, como en el teatro
Pero la paja vuelve a crecer sobre el trigo:
El ser humano como Concejal, al igual que un actor
No es nombrado ni hecho, sino NACIDO