Poezie...
Een handjevol bloemen, een strik, een gedicht
Dat gaf je elkaar in de dagen
Toen 't meisje het haar nog niet opsteken mocht
En 't jog nog een pofbroek moest dragen;
Een handjevol bloemen... een kleur als een roos
En 't ging nog zo stijf... zo onhandig
En toch... als de pa of de meester het wist
Het leek... nee, het was haast losbandig
Het meisje werd ouder, zijn kuitbroek werd lang
Zij groeiden van binnen naar buiten
En zij kon tenslotte, veel eerder dan hij
Tot liefde voor 't leven besluiten;
"En 't leven", sprak moeder, "is droom noch gedicht
Dat moet je verstandig bekijken
En hoe en wanneer of zo'n jongen iets wordt
Och kind, dat moet alles nog blijken!"
Zij trouwde dus met een meneer met een baan
Toen 't joggie nog groen liep in Leiden
Een sluier, boeketten en zilver en goud
Een meisje om echt te benijden
En 't meisje werd vrouw en Mevrouw en nog meer
Een vrouw met positie en plichten
Met dure attenties... met byouterie
Maar zonder goedkope gedichten
Ze groeide, gedijde en zette zich uit
Tot Proza en tot Mevrouw Jansen
En dat, wat ze voelde voor flut-poezie
Dat bleek als ze 's avonds ging dansen
Een handjevol bloemen, een strik, een gedicht
Dat is ze volkomen vergeten
En dat met die pofbroek, he jasses!, he foei!
Dat wil ze voor niemand meer weten
Poesía...
Un ramillete de flores, un lazo, un poema
Se lo regalaban en aquellos días
Cuando la niña aún no podía recogerse el cabello
Y el niño aún debía usar pantalones bombachos;
Un ramillete de flores... un color como una rosa
Y todo era tan rígido... tan torpe
Y sin embargo... si papá o el maestro lo supieran
Parecía... no, era casi desenfrenado
La niña creció, sus pantalones cortos se alargaron
Ellos crecieron de adentro hacia afuera
Y ella finalmente, mucho antes que él
Decidió amar la vida;
'Y la vida', dijo mamá, 'no es un sueño ni un poema
Debes mirarlo con sensatez
Y cómo y cuándo o qué será de ese chico
Oh niña, ¡todo eso aún está por verse!'
Así que se casó con un señor con un trabajo
Cuando el niño aún correteaba por Leiden
Un velo, ramos de flores y plata y oro
Una chica para envidiar de verdad
Y la niña se convirtió en mujer y Señora y más aún
Una mujer con posición y deberes
Con atenciones costosas... con joyería
Pero sin poemas baratos
Creció, prosperó y se expandió
Hasta convertirse en Prosa y en Señora Jansen
Y eso, lo que sentía por la poesía barata
Eso se revelaba cuando salía a bailar por las noches
Un ramillete de flores, un lazo, un poema
Eso lo ha olvidado por completo
Y eso de los pantalones bombachos, ¡puaj!, ¡qué asco!
Eso ya no quiere recordarlo para nadie más