Weet Je Nog...??
"Weet je nog, moeder", zei laatst een oud heertje
Voor een cafe'tje en dik in de zon
"Hoe je me vroeger, terwijl we zo zaten
Zomaar opeens in m'n hand knijpen kon?"
"Weet je nog, vader", en eventjes gleed er
Zomaar een glimlach langs moeder d'r mond
"Hoe je me toen in dat grijze tailleurtje
Net een Boileautje... zeg, weet je nog?... vond...?"
"Weet je nog...", zuchten zoveel ouwe mensen
Ook in de zon en het zomerse groen
Hoe je hier vroeger als opa en oma
Stil en gelukkig een tukje kon doen
Op een vertrouwd en renderend papiertje
Of op een spaarpot, met kwartjes vergaard
Op een pensioentje... een huis met een tuintje
Dat je met steentje op steen had bespaard
Weet je nog hoe we daarginds in die pondok
Boven de thee aan het diepe ravijn
Als onze dag in de avond vervloeid was
Hebben gedroomd hoe het later zou zijn...
Later... als bibit en zaad kon ontbloeien
Tot wat wij zagen als bloesem en vrucht
En dat verbloeid is, nu wij al geweest zijn
In onkruid en rimboe... en kwalijk gerucht...?
Weet je nog... weet je nog... opa en oma
Zijn te gesjochten, te moe en te oud
Om aan hun weet-je-nog zelfs maar te denken
Oma moet koken... en opa zoekt hout
Straks komt de winter... geen kleren... geen kolen
En weer die zorg om het dagelijks brood
Oma en opa gaan, net als twee mussen
Grauw en vergeten, if winter comes... dood
¿Recuerdas...??
"¿Recuerdas, mamá?", dijo recientemente un anciano
Frente a un café y bajo el sol
"¿Cómo solías, mientras estábamos así sentados
De repente apretar mi mano?"
"¿Recuerdas, papá?", y por un momento
Una sonrisa se deslizó por los labios de mamá
"¿Cómo me veías entonces en ese traje gris
Como un Boileautje... ¿recuerdas?... encontraste...?"
"¿Recuerdas...?", suspiran tantas personas mayores
También bajo el sol y el verde veraniego
Cómo solían estar aquí como abuelos
Silenciosos y felices tomando una siesta
En un papel confiable y rentable
O en una alcancía, con monedas ahorradas
En una pensión... una casa con un jardín
Que habían ahorrado piedra sobre piedra
¿Recuerdas cómo allá en esa cabaña
Sobre el té en el profundo barranco
Cuando nuestro día se desvanecía en la noche
Soñábamos cómo sería más adelante...
Más adelante... cuando la semilla pudiera florecer
En lo que veíamos como flores y frutos
Y que ha marchitado, ahora que ya hemos pasado
En maleza y selva... y rumor desagradable...?
¿Recuerdas... recuerdas... abuelo y abuela
Están demasiado cansados, demasiado viejos
Para siquiera pensar en sus recuerdos
La abuela debe cocinar... y el abuelo busca leña
Pronto llegará el invierno... sin ropa... sin carbón
Y de nuevo la preocupación por el pan de cada día
Abuela y abuelo van, como dos gorriones
Gris y olvidados, si llega el invierno... muerte