L'orage
Parlez-moi de la pluie et non pas du beau temps
Le beau temps me dégoûte et m'fait grincer les dents
Le bel azur me met en rage
Car le plus grand amour qui m'fut donné sur terr'
Je l'dois au mauvais temps, je l'dois à Jupiter
Il me tomba d'un ciel d'orage
Par un soir de novembre, à cheval sur les toits
Un vrai tonnerr' de Brest, avec des cris d'putois
Allumait ses feux d'artifice
Bondissant de sa couche en costume de nuit
Ma voisine affolée vint cogner à mon huis
En réclamant mes bons offices
Je suis seule et j'ai peur, ouvrez-moi, par pitié
Mon époux vient d'partir faire son dur métier
Pauvre malheureux mercenaire
Contraint d'coucher dehors quand il fait mauvais temps
Pour la bonne raison qu'il est représentant
D'un' maison de paratonnerres
En bénissant le nom de Benjamin Franklin
Je l'ai mise en lieu sûr entre mes bras câlins
Et puis l'amour a fait le reste
Toi qui sèmes des paratonnerr's à foison
Que n'en as-tu planté sur ta propre maison
Erreur on ne peut plus funeste
Quand Jupiter alla se faire entendre ailleurs
La belle, ayant enfin conjuré sa frayeur
Et recouvré tout son courage
Rentra dans ses foyers fair' sécher son mari
En m'donnant rendez-vous les jours d'intempérie
Rendez-vous au prochain orage
A partir de ce jour j'n'ai plus baissé les yeux
J'ai consacré mon temps à contempler les cieux
A regarder passer les nues
A guetter les stratus, à lorgner les nimbus
A faire les yeux doux aux moindres cumulus
Mais elle n'est pas revenue
Son bonhomm' de mari avait tant fait d'affair's
Tant vendu ce soir-là de petits bouts de fer
Qu'il était dev'nu millionnaire
Et l'avait emmenée vers des cieux toujours bleus
Des pays imbécil's où jamais il ne pleut
Où l'on ne sait rien du tonnerre
Dieu fass' que ma complainte aille, tambour battant
Lui parler de la pluie, lui parler du gros temps
Auxquels on a t'nu tête ensemble
Lui conter qu'un certain coup de foudre assassin
Dans le mill' de mon cœur a laissé le dessin
D'un' petit' fleur qui lui ressemble
De Storm
Praat met me over de regen en niet over mooi weer
Mooi weer maakt me misselijk en doet me tanden knarsen
De mooie blauwe lucht maakt me woedend
Want de grootste liefde die me ooit gegeven is op aarde
Die heb ik te danken aan het slechte weer, die heb ik aan Jupiter te danken
Hij viel me uit een stormachtige lucht
Op een novemberavond, te paard op de daken
Een echte donder uit Brest, met schreeuwen van stinkdieren
Stak zijn vuurwerk aan
Springend uit zijn bed in zijn nachtkleding
Kwamen mijn buurvrouw in paniek op de deur kloppen
Om mijn goede diensten te vragen
Ik ben alleen en ik ben bang, open me, alsjeblieft
Mijn man is net vertrokken om zijn zware beroep uit te oefenen
Arme ongelukkige huurling
Gedwongen om buiten te slapen als het slecht weer is
Om de goede reden dat hij vertegenwoordiger is
Van een bedrijf dat bliksemafleiders verkoopt
Bij het zegenen van de naam van Benjamin Franklin
Heb ik haar veilig tussen mijn knuffels gelegd
En toen deed de liefde de rest
Jij die bliksemafleiders in overvloed zaait
Waarom heb je er geen op je eigen huis geplant
Een fout die niet meer te herstellen is
Toen Jupiter ergens anders ging horen
Was de schone, die eindelijk haar angst had verdreven
En al haar moed had herwonnen
Teruggekeerd naar haar huis om haar man te laten drogen
En me een afspraakje te geven op dagen van slecht weer
Afspraak bij de volgende storm
Vanaf die dag heb ik mijn ogen niet meer neergelaten
Heb ik mijn tijd gewijd aan het bekijken van de luchten
Om de wolken te observeren
Om de stratus te bespieden, om naar de nimbus te loeren
Om de mooiste blikken te geven aan de kleinste cumulus
Maar ze is niet teruggekomen
Haar goede man had zoveel zaken gedaan
Zoveel kleine stukjes ijzer verkocht die avond
Dat hij miljonair was geworden
En haar had meegenomen naar altijd blauwe luchten
Naar domme landen waar het nooit regent
Waar men niets weet van de donder
Moge mijn klaagzang, met trommelgeroffel
Hem vertellen over de regen, hem vertellen over het slechte weer
Waar we samen tegenin zijn gegaan
Hem vertellen dat een bepaalde dodelijke bliksem
In het midden van mijn hart de afdruk heeft achtergelaten
Van een klein bloemetje dat op hem lijkt
Escrita por: Georges Brassens