L'orphelin
Sauf dans le cas fréquent, hélas!
Où ce sont de vrais dégueulasses
On ne devrait perdre jamais
Ses père et mère, bien sûr, mais
A moins d'être un petit malin
Qui meurt avant d'être orphelin
Ou un infortuné bâtard
Ça nous pend au nez tôt ou tard
Quand se drapant dans un linceul
Ses parents le laissent tout seul
Le petit orphelin, ma foi
Est bien à plaindre. Toutefois
Sans aller jusqu'à décréter
Qu'il devient un enfant gâté
Disons que dans son affliction
Il trouve des compensations
D'abord au dessert aussitôt
La meilleure part du gâteau
Et puis plus d'école, pardi
La semaine aux quatre-jeudis
On le traite comme un pacha
A sa place on fouette le chat
Et le trouvant très chic en deuil
Les filles lui font des clins d'oeil
Il serait par trop saugrenu
D'énumérer par le menu
Les faveurs et les passe-droits
Qu'en l'occurrence on lui octroie
Tirant même un tel bénéfice
En perdant leurs parents, des fils
Dénaturés regrettent de
N'en avoir à perdre que deux
Hier j'ai dit à un animal
De flic qui me voulait du mal
Je suis orphelin, savez-vous?
Il me répondit: Je m'en fous
J'aurais eu quarante ans de moins
Je suis sûr que par les témoins
La brute aurait été mouchée
Mais ces lâches n'ont pas bougé
Aussi mon enfant si tu dois
Etre orphelin, dépêche-toi
Tant qu'à perdre tes chers parents
Petit, n'attends pas d'être grand
L'orphelin d'âge canonique
Personne ne le plaint: Bernique!
Et pour tout le monde il demeure
Orphelin de la onzième heure
Celui qui a fait cette chanson
A voulu dire à sa façon
Que la perte des vieux est par
Fois perte sèche, blague à part
Avec l'âge c'est bien normal
Les plaies du coeur guérissent mal
Souvente fois même, salut!
Elles ne se referment plus
Het Wees
Behalve in het vaak voorkomende geval, helaas!
Waar het echte rotzakken zijn
Zou je nooit moeten verliezen
Je vader en moeder, natuurlijk, maar
Tenzij je een slimme jongen bent
Die sterft voordat hij wees is
Of een ongelukkige bastaard
Dat hangt ons vroeg of laat boven het hoofd
Wanneer, gewikkeld in een lijkwade
Zijn ouders hem alleen laten
Is het arme weesje, geloof me
Wel te beklagen. Toch
Zonder te zeggen dat hij
Een verwende jongen wordt
Laten we zeggen dat in zijn verdriet
Hij wat compensaties vindt
Eerst bij het dessert meteen
De beste stuk van de taart
En dan geen school meer, natuurlijk
De week is als vier donderdagen
Men behandelt hem als een pasha
Op zijn plaats wordt de kat gestraft
En hem in rouw heel chic vindend
Geven de meisjes hem knipoogjes
Het zou te belachelijk zijn
Om de gunsten en privileges
Die hij in dit geval krijgt
In detail op te sommen
Zelfs profiterend van zo'n voordeel
Bij het verliezen van hun ouders, zonen
Verlangen verdorvenen ernaar
Niet meer dan twee te verliezen
Gisteren zei ik tegen een beest
Van een agent die me kwaad wilde doen
Ik ben wees, weet je?
Hij antwoordde: Het kan me niets schelen
Als ik veertig jaar jonger was geweest
Weet ik zeker dat door de getuigen
De brute zou zijn aangepakt
Maar die lafaards zijn niet bewogen
Dus mijn kind, als je moet
Wees wees, haast je dan
Als je je dierbare ouders verliest
Klein, wacht niet tot je groot bent
De wees van canonieke leeftijd
Die wordt door niemand beklagend: Niets!
En voor iedereen blijft hij
Wees van het elfde uur
Degene die dit lied heeft gemaakt
Wilde op zijn manier zeggen
Dat het verlies van de ouderen soms
Een droge verlies is, zonder grappen
Met de leeftijd is het heel normaal
De wonden van het hart genezen slecht
Vaak zelfs, hallo!
Sluiten ze nooit meer.