La non-demande en mariage
Ma mie, de grâce, ne mettons
Pas sous la gorge à Cupidon
Sa propre flèche
Tant d'amoureux l'ont essayé
Qui, de leur bonheur, ont payé
Ce sacrilège
J'ai l'honneur de ne pas te demander ta main
Ne gravons pas nos noms au bas d'un parchemin
Laissons le champs libre à l'oiseau
Nous serons tous les deux prison-
-Niers sur parole
Au diable les maîtresses queux
Qui attachent les cœurs aux queues
Des casseroles!
J'ai l'honneur de ne pas te demander ta main
Ne gravons pas nos noms au bas d'un parchemin
Vénus se fait vieille souvent
Elle perd son latin devant
La lèche-frite
A aucun prix, moi je ne veux
Effeuiller dans le pot-au-feu
La marguerite
J'ai l'honneur de ne pas te demander ta main
Ne gravons pas nos noms au bas d'un parchemin
On leur ôte bien des attraits
En dévoilant trop les secrets
De Mélusine
L'encre des billets doux pâlit
Vite entre les feuillets des li-
-Vres de cuisine
J'ai l'honneur de ne pas te demander ta main
Ne gravons pas nos noms au bas d'un parchemin
Il peut sembler de tout repos
De mettre à l'ombre, au fond d'un pot
De confiture
La jolie pomme défendue
Mais elle est cuite, elle a perdu
Son goût "nature"
J'ai l'honneur de ne pas te demander ta main
Ne gravons pas nos noms au bas d'un parchemin
De servante n'ai pas besoin
Et du ménage et de ses soins
Je te dispense
Qu'en éternelle fiancée
A la dame de mes pensées
Toujours je pense
J'ai l'honneur de ne pas te demander ta main
Ne gravons pas nos noms au bas d'un parchemin
De geen-vergunning tot huwelijk
Mijn schat, alsjeblieft, laten we niet
Cupidon onder druk zetten
Met zijn eigen pijl
Zoveel geliefden probeerden het
Die, voor hun geluk, hebben betaald
Deze schending
Ik heb de eer je niet om je hand te vragen
Laten we onze namen niet onderaan een perkament graven
Laten we de vogel vrij laten
We zullen allebei gevangen zijn
Op parole
Verdoemenis aan de minnaressen die
Harten aan staarten
Van pannen vastmaken!
Ik heb de eer je niet om je hand te vragen
Laten we onze namen niet onderaan een perkament graven
Venus wordt vaak oud
Ze verliest haar Latijn voor
De friteuse
Voor geen geld, ik wil niet
De madeliefjes plukken in de
Pot-au-feu
Ik heb de eer je niet om je hand te vragen
Laten we onze namen niet onderaan een perkament graven
Ze ontnemen ons veel van de charme
Door te veel geheimen van
Mélusine te onthullen
De inkt van de liefdesbriefjes verbleekt
Snel tussen de pagina's van de
Kookboeken
Ik heb de eer je niet om je hand te vragen
Laten we onze namen niet onderaan een perkament graven
Het lijkt misschien heel ontspannen
Om in de schaduw, diep in een pot
Met jam
De mooie verboden appel
Maar ze is gaar, ze heeft haar
Natuurlijke smaak verloren
Ik heb de eer je niet om je hand te vragen
Laten we onze namen niet onderaan een perkament graven
Ik heb geen meid nodig
En geen huishoudelijke zorg en
Zijn zorg voor jou
Dat je voor altijd de verloofde bent
Van de dame van mijn gedachten
Altijd denk ik aan jou
Ik heb de eer je niet om je hand te vragen
Laten we onze namen niet onderaan een perkament graven
Escrita por: Georges Brassens