Les Passantes
Je veux dédier ce poème
A toutes les femmes qu'on aime
Pendant quelques instants secrets
A celles qu'on connait à peine
Qu'un destin différent entraîne
Et qu'on ne retrouve jamais
A celle qu'on voit apparaître
Une seconde à sa fenêtre
Et qui, preste, s'évanouit
Mais dont la svelte silhouette
Est si gracieuse et fluette
Qu'on en demeure épanoui
A la compagne de Voyage
Dont les yeux, charmant paysage
Font paraître court le chemin
Qu'on est seul, peut-être, à comprendre
Et qu'on laisse pourtant descendre
Sans avoir effleuré la main
A celles qui sont déjà prises
Et qui, vivant des heures grises
Près d'un être trop différent
Vous ont, inutile folie
Laissé voir la mélancolie
D'un avenir désespérant
Chères images aperçues
Espérances d'un jour déçues
Vous serez dans l'oubli demain
Pour peu que le bonheur survienne
Il est rare qu'on se souvienne
Des épisodes du chemin
Mais si l'on a manqué sa vie
On songe avec un peu d'envie
A tous ces bonheurs entrevus
Aux baisers qu'on n'osa pas prendre
Aux cœurs qui doivent vous attendre
Aux yeux qu'on n'a jamais revus
Alors, aux soirs de lassitude
Tout en peuplant sa solitude
Des fantômes du souvenir
On pleure les lèvres absentes
De toutes ces belles passantes
Que l'on n'a pas su retenir
De Voorbijgangsters
Ik wil dit gedicht wijden
Aan alle vrouwen die we beminnen
Voor een paar geheime momenten
Aan degenen die we nauwelijks kennen
Die een ander lot zijn gegaan
En die we nooit meer terugzien
Aan degene die we zien verschijnen
Een seconde aan haar raam
En die, snel, verdwijnt
Maar wiens slanke silhouet
Zo gracieus en fragiel is
Dat we er verbluft door blijven staan
Aan de reisgenoot
Wiens ogen, een charmant landschap
De weg korter doen lijken
Die we misschien alleen begrijpen
En die we toch laten gaan
Zonder haar hand te hebben aangeraakt
Aan degenen die al bezet zijn
En die, in grijze uren
Bij een wezen te verschillend
U hebben, nutteloze waan
De melancholie laten zien
Van een wanhopige toekomst
Lieve beelden die we zagen
Hoop van een teleurstellende dag
Jullie zullen morgen vergeten zijn
Als het geluk maar komt
Het is zeldzaam dat we ons herinneren
Van de episodes op de weg
Maar als je je leven hebt gemist
Denk je met een beetje jaloezie
Aan al die geluksmomenten
Aan de kussen die we niet durfden te nemen
Aan de harten die op je wachten
Aan de ogen die we nooit meer hebben gezien
Dus, op avonden van vermoeidheid
Terwijl we onze eenzaamheid bevolken
Met de spoken van de herinnering
Huilen we om de afwezigheid
Van al die mooie voorbijgangers
Die we niet hebben kunnen vasthouden
Escrita por: Antoine Pol / Georges Brassens