Pianoleraar
In het schemer bij de ramen
Speelt zij zachtjes zijn muziek
Eenmaal woonde zij hier samen
Leeg is nu de akoestiek
Hier sloeg zij haar allereerste tonen aan
Nog voelt zij hem naast haar staan
Nog kijkt zij hem vragend aan
Rustig zette hij haar handen beter neer
Vroeger was hij nog meneer
Later hoefde dat niet meer
Doelloos staart zij langs de wanden
Daar hing vroeger zijn portret
Met zijn mooie lange handen
Op de toetsen neergezet
En hij zei nog dat hij zoveel van haar hield
Maar wat heeft hem dan bezield
Was er niets dat hem weerhield
Hij zet nu wel iemand anders handen neer
Die noemt hem nu nog meneer
Maar dat hoeft dus straks niet meer
Met haar hoofd heel diep gebogen
In het laatste middaglicht
En de tranen in haar ogen
Doet zij de piano dicht
El pianista
En la penumbra junto a las ventanas
Ella toca suavemente su música
Una vez vivió aquí juntos
Ahora el eco está vacío
Aquí ella tocó sus primeras notas
Todavía siente que él está a su lado
Todavía lo mira con preguntas
Él calmadamente colocaba mejor sus manos
Antes él era el señor
Más tarde ya no era necesario
Ella mira sin rumbo por las paredes
Donde solía colgar su retrato
Con sus hermosas manos largas
Colocadas en las teclas
Y él aún decía que la amaba tanto
Pero ¿qué lo impulsó entonces?
¿No había nada que lo detuviera?
Ahora él coloca las manos de otra persona
Ella todavía lo llama señor
Pero pronto eso ya no será necesario
Con la cabeza muy inclinada
En la última luz de la tarde
Y las lágrimas en sus ojos
Ella cierra el piano