Existentieel Liedje
Ik zit in een leeg café adem te halen
Het stormt het regent dat het giet
'k Laat mijn gedachten maar zo'n beetje dwalen
maar wat ik denk dat weet ik eigenlijk ook niet
Het is al donker en toch pas bij vieren
Kwart over vier misschien is het hooguit
Ik hang hier maar een beetje in mijn spieren
Ik adem in, ik adem ook weer uit
Ik zit in een leeg café zomaar te staren
Ik pluk een pluisje van mijn linkersok
Ik strijk nog maar een keertje door mijn haren
Ik kijk nog maar een keertje op de klok
Het heeft geen zin om op de klok te kijken
De wijzers lopen toch niet achteruit
De tijd blijft onverbiddelijk verstrijken
Ik adem in, ik adem ook weer uit
Ik moet eigenlijk draven hollen doen en snellen
Zoveel te doen in veel te weinig tijd
Ik moet iedereen nog faxen mailen bellen
Maar ik ben de noodzaak even helemaal kwijt
'k zit voor het raam al uren te dralen
De regen striemt in strepen langs de ruit
Veel verder kom ik niet dan ademhalen
Ik adem in, ik adem ook weer uit
Canción existencial
Estoy sentado en un café vacío respirando
Llueve y derrama
Dejé que mis pensamientos vagen
Pero lo que creo que realmente no sé
Ya está oscuro y, sin embargo, sólo en las celebraciones
A las cuatro y cuarto quizá sea como mucho
Estoy colgando de mis músculos aquí
Respiro, exhalo de nuevo
Estoy sentado en un café vacío mirando
Escojo una pelusa de mi calcetín izquierdo
Sólo planto mi cabello una vez más
Sólo miro el reloj una vez más
No tiene sentido mirar el reloj
Las manos no giran hacia atrás de todos modos
El tiempo continúa pasando inexorablemente
Respiro, exhalo de nuevo
En realidad debería hacer trotar hueco y correr
Tanto que hacer en muy poco tiempo
Tengo que llamar a todos por fax
Pero perdí la necesidad por un momento
He estado sentado frente a la ventana durante horas
La lluvia golpea a lo largo de la ventana en rayas
Mucho más que puedo hacer que respirar
Respiro, exhalo de nuevo