De Toneelcriticus
De criticus zit vadsig in zijn stoel
En kijkt neerslachtig naar 't nieuwe stuk
En heel de schouwburg weet het: 't Geluk
Van onze diva koorddanst op zijn lustgevoel
Vindt hij het goed, wat zij daar aanricht
Rollenden oogs en machtigen gebaars
O - dit zijn voor 't mens de uren des gevaars
Als zij voor deze blik haar sluier oplicht
Hij zucht en mompelt. In de pauze zwijgt hij zuur
En giet de koffie in zijn tragisch mannenhoofd
Zijn vrouw staat hij blij-voldaan. Heeft zij beloofd
Hem nooit te wekken voor 't noodlotsuur
Maar thuis vraagt zij, als een die weten moet
Hoe was 't Piet? Hij opent juist zijn jas
Zijn buik zwelt op en met sonore bas
Velt hij zijn oordeel: Mien, het was niet goed
El crítico teatral
El crítico está holgazaneando en su silla
Y mira melancólico la nueva obra
Y todo el teatro lo sabe: la felicidad
De nuestra diva baila en su deseo lujurioso
¿Le parece bien lo que ella hace ahí?
Rodando los ojos y gestos poderosos
Oh, estas son las horas de peligro
Cuando levanta su velo para esta mirada
Él suspira y murmura. En el intermedio, calla amargamente
Y vierte el café en su trágica cabeza de hombre
Su esposa se para felizmente satisfecha. ¿Le ha prometido
Nunca despertarlo para la hora del destino?
Pero en casa ella pregunta, como alguien que debe saber
¿Cómo estuvo, Piet? Justo abre su abrigo
Su barriga se hincha y con una voz grave
Da su veredicto: Mien, no estuvo bien