Haar Vaders Koetsier
Zij zit op een sofa in 't grafelijk slot
Gedurig weg te kwijnen
Stil slaat zij de Sevres-vazen kapot
En bijt in de beige gordijnen
Soms wandelt zij wild door de oprijlaan
Van 't grafelijk beukenbosje
Dan jammert zij luidkeels en traan op traan
Besproeit haar zilveren broche
O, welk een gemier
Zij mint haar vaders koetsier
Haar vader beziet met heraldische blik
Haar adellijke taille
En zegt: "Al wie minder in stand is dan ik
Is mijns inziens een canaille
Doe daadlijk je duurste keurslijf aan
Zit niet zo commun te kniezen
Je zult naar 't naburige graafschap gaan
Daar ritselt het van de markiezen"
O, welk een gemier
Zij mint haar vaders koetsier
Zij perst zich wenend in een korset
Poetst haar tanden in een nevel
Dan kruipt zij weemoedig onder haar bed
En denkt aan zijn rossige knevel
Dan hoort zij plots in de oprijlaan
Het Largo van Handel fluiten
Zij komt onder het ledikant vandaan
En kijkt reikhalzend naar buiten
O, welk een gemier
Zij mint haar vaders koetsier
Daar ziet zij haar zwaarbeminde proleet
Op de bok van de equipage
Zij springt met een tamelijk rauwe kreet
Uit het raam van de vierde etage
Zij valt met een dreunende slag op zijn hoed
En beiden zijn dood en verpletterd
De equipage ziet rood van het bloed
Dat kwistig naar buiten toe spettert
O, welk een gemier
Zij minde haar vaders koetsier
Haar vader snelt toe in satijnen hansop
Versierd met het graaflijke wapen
Hij belt meteen zijn rentmeester op
En zegt: "Laat die lijken oprapen"
Een grillige straal van het maanlicht treft
Zijn door smart gebogen gestalte
En wat de equipage betreft
Die wordt chemisch gereinigd bij Palthe
O, welk een gemier
Zij minde haar vaders koetsier
Vaters Kutscher
Sie sitzt auf einem Sofa im Grafenschloss
Vergeht ständig vor sich hin
Leise schlägt sie die Sevres-Vasen kaputt
Und beißt in die beigen Vorhänge
Manchmal läuft sie wild den Auffahrtsweg entlang
Vom graflichen Buchenwäldchen
Dann jammert sie laut und Träne auf Träne
Bespritzt ihr silbernes Brosche
Oh, welch ein Geschrei
Sie liebt ihren Vaters Kutscher
Ihr Vater betrachtet mit heraldischem Blick
Ihre adelige Taille
Und sagt: "Wer weniger Stand hat als ich
Ist meiner Meinung nach ein Gesindel
Zieh sofort dein teuerstes Mieder an
Sitz nicht so gemein herum
Du wirst ins benachbarte Grafenland gehen
Dort wimmelt es von Marquessen"
Oh, welch ein Geschrei
Sie liebt ihren Vaters Kutscher
Sie quetscht sich weinend in ein Korsett
Putzt ihre Zähne im Nebel
Dann kriecht sie wehmütig unter ihr Bett
Und denkt an seinen rötlichen Schnurrbart
Dann hört sie plötzlich im Auffahrtsweg
Das Largo von Händel pfeifen
Sie kommt unter dem Bettgestell hervor
Und schaut sehnsüchtig nach draußen
Oh, welch ein Geschrei
Sie liebt ihren Vaters Kutscher
Da sieht sie ihren heißgeliebten Proleten
Auf dem Bock der Equipage
Sie springt mit einem ziemlich rauen Schrei
Aus dem Fenster der vierten Etage
Sie fällt mit einem dröhnenden Schlag auf seinen Hut
Und beide sind tot und zerquetscht
Die Equipage sieht rot vom Blut
Das verschwenderisch nach draußen spritzt
Oh, welch ein Geschrei
Sie liebte ihren Vaters Kutscher
Ihr Vater eilt in satinierter Jacke herbei
Verziert mit dem Grafenwappen
Er ruft sofort seinen Verwalter an
Und sagt: "Lass die Leichen auflesen"
Ein launischer Strahl des Mondlichts trifft
Seine von Schmerz gebeugte Gestalt
Und was die Equipage betrifft
Die wird chemisch gereinigt bei Palthe
Oh, welch ein Geschrei
Sie liebte ihren Vaters Kutscher