Moe Liedje
Dit is een aardig boek, Cultuurgeschiedenis
Ik ben nog pas op pagina vier
De mens is daar nog bijna een dier
Ik ben benieuwd wat hij aan 't eind geworden is
Te denken, hoe we in de bomen zaten
Alleen maar schreeuwden zo van 'hoe' en 'ha'
En rupsen met een soort andijvie aten
Dat staat hierin. Op bladzij vier. Ach ja
We hadden er nooit uit moeten komen
We hadden daar moeten blijven zitten
Dan hadden we nou geen plastic gebitten
En geen Jaarbeurs
En geen tram
En geen atomen
Het hinderde niet of je getrouwd was
Nou ja, enfin, wat dat aangaat
We hadden toen nog niet zozeer een staat
Je kreeg geen vijftien gulden als je oud was
We zaten toen wel onbeschaafd te tieren
Daar in die bomen, zonder Haags accent
We hadden geen enquete-formulieren
Er was ook nog geen oorlogsmonument
We hadden er nooit uit moeten komen
We hadden daar maar moeten blijven hokken
Dan hadden we nou geen halflange rokken
En geen Praag
En geen Moskou
En geen Rome
Ik vraag me af, of het niet overbodig was
Die lange reis. Zo'n lange reis enorm
Van hordedier tot aan de Kominform
Of al die drukte daar nou wel voor nodig was
Nou geef ik toe, dat we zo door de eeuwen
Op een punt wel vooruitgeschreden zijn
We konden toen alleen maar 'Hoe ha' schreeuwen
En nou de Bonte Dinsdagavondtrein
We hadden er nooit uit moeten komen
Nou goed, we zijn eruit, maar troost je
Het duurt nog maar een heel kort poosje
En we zitten
Weer te klitten
In die bomen
Canción de Moe
Este es un buen libro, Historia de la cultura
Apenas estoy en la página cuatro
El ser humano casi era un animal
Me pregunto qué será al final
Pensar, cómo estábamos en los árboles
Solo gritábamos '¡cómo!' y '¡ja!'
Y comíamos orugas con algo parecido a la achicoria
Eso está aquí. En la página cuatro. Ah sí
Nunca debimos salir de ahí
Debimos habernos quedado allí sentados
Entonces no tendríamos dentaduras de plástico
Y no habría Ferias
Y no habría tranvías
Y no habría átomos
No importaba si estabas casado
Bueno, en fin, en cuanto a eso
No teníamos tanto un estado en ese entonces
No te daban quince florines si eras viejo
Estábamos entonces gritando sin educación
Allá en esos árboles, sin acento de La Haya
No teníamos formularios de encuestas
Tampoco había monumentos de guerra
Nunca debimos salir de ahí
Debimos habernos quedado encerrados
Entonces no tendríamos faldas a media pierna
Y no habría Praga
Y no habría Moscú
Y no habría Roma
Me pregunto, si no fue innecesario
Ese largo viaje. Un viaje tan largo inmenso
De animal de manada hasta la Cominform
Si toda esa agitación realmente era necesaria
Ahora admito, que a lo largo de los siglos
Hemos avanzado en cierto punto
Solo podíamos gritar '¡Cómo ja!'
Y ahora el Tren de los Martes de Colores
Nunca debimos salir de ahí
Bueno, salimos, pero consuélense
Solo falta un corto tiempo
Y estaremos
Otra vez enredados
En esos árboles