Errática
Nesta melodia em que me perco
Quem sabe, talvez um dia
Ainda te encontre minha musa
Confusa
Esta estrada me escorre do peito
E tão sem jeito
Se desenha entre as estrelas da galáxia
Em fúcsia...
Bússolas não há na cor dos versos
Usam como senha tons perversos
Busco a trilha certa, matematicamente
Só sei brincar de cabra-cega
Errática
Chega
Neste descaminho, meu caminho
Te percorre a ausência
Corpo, alma, tudo, nada, musa
Difusa.
O sorriso do gato de Alice se se visse
Não seria menos ou mais intocável
Que o teu, véu
Pausa de fração de semifusa
Pode conter tão grande tristeza
Busco o estilo exato
A tática eficaz
Do rock ao jazz
Do lied ao samba
Ao brega
Errática
Chega
Erratisch
In deze melodie raak ik kwijt
Wie weet, misschien op een dag
Vind ik je weer, mijn muze
Verward
Deze weg stroomt uit mijn hart
En zo onhandig
Tekent zich tussen de sterren van de melkweg
In fuchsia...
Er zijn geen kompassen in de kleur van de verzen
Ze gebruiken perverse tonen als wachtwoord
Ik zoek het juiste pad, wiskundig
Ik weet alleen hoe ik blind moet spelen
Erratisch
Komt binnen
In dit dwaalpad, mijn pad
Wordt je afwezigheid voelbaar
Lichaam, ziel, alles, niets, muze
Vervaagd.
De glimlach van de kat van Alice, als je die zou zien
Zou niet minder of meer onbereikbaar zijn
Dan die van jou, sluier
Pauze van een fractie van een halve noot
Kan zo'n grote verdriet bevatten
Ik zoek de exacte stijl
De effectieve tactiek
Van rock naar jazz
Van lied naar samba
Naar kitsch
Erratisch
Komt binnen