Choiva
Cando a choiva en mim caeu, eu vín que eran bágoas do ceo
Embaixo dos ollos seus, eu quixen chorar tamén
O laio das pedras en toda a rúa se escoita
Mais a présa da xente é moita e ninguén o quere oír
Auga que sondas a ialma miña dor podes ti consolar?
Fermosa canción é o teu son contra o mar, arrebatame e faime amar
Cando a choiva atopa os ríos, na ribeira os barcos mexe
Mais se caime coma fíos de prata entón sosegame
O ceo salouca vento polas eiras de Vigo
Sua babuña é o sofrimento dos corazóns sen abrigo
Auga que sondas a ialma miña dor podes ti consolar?
Fermosa canción é o teu son contra o mar que me fai amar
Mais ó cair da xistra a auga é moita, pero non podo danzar
Pois ó cair da xistra non hai loita, tampouco podo amar
Oe o torbón!
Nai, non hai o que temer
(Lara laraiá)
Cando a choiva pousa sobre a parella que se abraza
Coma unha saba os garda do mundo a súa volta
O froallo no aire se aguza e a xente sae dos cantos
O ceo xa non medra o pranto e axiña o cesará
Cando a choiva en mim caeu, eu vin que eran bágoas de Deus
Embaixo dos ollos seus eu quixen chorar tamén
Lluvia
Cuando la lluvia cayó sobre mí, vi que eran lágrimas del cielo
Bajo sus ojos, también quise llorar
El golpeteo de las piedras en toda la calle se escucha
Pero la prisa de la gente es mucha y nadie quiere escuchar
¿Agua que sondas mi alma, puedes consolar mi dolor?
Hermosa canción es tu sonido contra el mar, arrebatame y hazme amar
Cuando la lluvia encuentra los ríos, en la orilla los barcos se mecen
Pero si cae como hilos de plata, entonces me calma
El cielo enloquece con viento por los campos de Vigo
Su llanto es el sufrimiento de los corazones sin abrigo
¿Agua que sondas mi alma, puedes consolar mi dolor?
Hermosa canción es tu sonido contra el mar que me hace amar
Pero al caer la gota, el agua es mucha, pero no puedo bailar
Porque al caer la gota no hay lucha, tampoco puedo amar
¡Escucha el trueno!
Madre, no hay nada que temer
(Lara laraiá)
Cuando la lluvia se posa sobre la pareja abrazada
Como un manto los protege del mundo a su alrededor
El murmullo en el aire se agudiza y la gente sale de los rincones
El cielo ya no llora tanto y pronto cesará
Cuando la lluvia cayó sobre mí, vi que eran lágrimas de Dios
Bajo sus ojos, también quise llorar