La Valse Posthume
C'est au premier temps de la valse
Que tous les espoirs nous sont permis
Car au premier temps de la valse
Nous sommes tous en Arcadie
Dès le second temps de la valse
La terreur de vivre nous saisit
Car dès le second temps de valse
C'en est fait du paradis
Alors on va, on vient, on rêve ou l'on croit
On aime parfois, on paie l'endroit
Alors on cherche où l'on trouve selon les cas
Mais la valse est toujours là
C'est au troisième temps de la valse
Que l'on croit enfin savoir danser
Mais au troisième temps de la valse
Nous voilà tout essoufflé
C'est au troisième temps de la valse
Que nos jeux commencent à s'envoler
Mais au troisième temps de la valse
La boucle est bouclée
Alors on ne prend plus rien du bout des doigts
Non tout à pleines mains et on ne lâche pas
Alors soudain on s'agenouille et l'on croit
Il n'est jamais trop tard ma foi
Alors on vit à bout de souffle tout ce qu'on a
On ouvre les yeux, on ouvre les bras
Alors on retourne en douce sur ses pas
Et la valse c'est un, deux, trois
Il n'y a que trois temps dans la valse
Mais ces trois temps-là nous sont acquis
Il n'y a que trois temps dans la valse
C'est bien court mais c'est ainsi
Alors à ces trois temps de valse
Qui ressemblent à ma vie
Je dédie mes erreurs, les soupirs de mon cœur transi
De Postume Wals
Het is bij de eerste maat van de wals
Dat al onze hoop ons is toegestaan
Want bij de eerste maat van de wals
Zijn we allemaal in Arcadië
Vanaf de tweede maat van de wals
Grijpt de angst om te leven ons vast
Want vanaf de tweede maat van de wals
Is het gedaan met het paradijs
Dus we gaan, we komen, we dromen of geloven
We houden soms van, we betalen de prijs
Dus we zoeken waar we vinden, afhankelijk van de situatie
Maar de wals is altijd daar
Het is bij de derde maat van de wals
Dat we eindelijk denken te weten hoe te dansen
Maar bij de derde maat van de wals
Zijn we helemaal buiten adem
Het is bij de derde maat van de wals
Dat onze spelletjes beginnen te vervliegen
Maar bij de derde maat van de wals
Is de cirkel rond
Dus we nemen niets meer met de puntjes van onze vingers
Nee, alles met volle handen en we laten niet los
Dus plots knielen we en geloven we
Het is nooit te laat, dat geloof ik
Dus we leven buiten adem alles wat we hebben
We openen onze ogen, we openen onze armen
Dus we keren stilletjes terug op onze stappen
En de wals is één, twee, drie
Er zijn maar drie maten in de wals
Maar die drie maten zijn van ons
Er zijn maar drie maten in de wals
Het is wel kort, maar zo is het
Dus aan deze drie maten van de wals
Die lijken op mijn leven
Wijd ik mijn fouten, de zuchten van mijn bevroren hart