O Tejo corre no Tejo
Tu que passas por mim tão indiferente
No teu correr vazio de sentido,
Na memória que sobes lentamente,
Do mar para a nascente,
És o curso do tempo já vivido.
Por isso, à tua beira se demora
Aquele que a saudade ainda trespassa,
Repetindo a lição, que não decora,
De ser, aqui e agora,
Só um homem a olhar para o que passa.
Não, Tejo,
Não és tu que em mim te vês,
- Sou eu que em ti me vejo!
Tejo desta canção, que o teu correr
Não seja o meu pretexto de saudade.
Saudades tenho sim, mas de perder,
Sem as poder deter,
As águas vivas da realidade!
Não, Tejo,
Não és tu que em mim te vês,
- Sou eu que em ti me vejo!
De Tejo stroomt door de Tejo
Jij die zo onverschillig langs me heen gaat
In je zinloze stroom van betekenis,
In de herinnering die langzaam stijgt,
Van de zee naar het oosten,
Jij bent de loop van de tijd die al geleefd is.
Daarom blijft degene die nog steeds
Door de heimwee wordt doordrongen, bij jou staan,
Herhalend de les, die hij niet leert,
Om te zijn, hier en nu,
Slechts een man die kijkt naar wat voorbijgaat.
Nee, Tejo,
Jij bent het niet die in mij jezelf ziet,
- Het ben ik die in jou mezelf zie!
Tejo van dit lied, dat jouw stroom
Geen excuus van heimwee voor mij mag zijn.
Heimwee heb ik zeker, maar om te verliezen,
Zonder het te kunnen stoppen,
De levendige wateren van de realiteit!
Nee, Tejo,
Jij bent het niet die in mij jezelf ziet,
- Het ben ik die in jou mezelf zie!