Trauma de Abandono
Sim, eu gozo com a minha infância
Pra fingir que não magoa
O meu à vontade passa por arrogância
Porque eu quero dizer tudo às pessoas
Sim, eu já vomitei o almoço
Com dois dedos na garganta
E já gostei do rapaz mais perigoso
Dava bem na confusão, já tive tanta
Sim, eu tive falta de pai
E todos riram dos meus sonhos
Sou das que não avisa quando sai
E se fizeres mal eu perdoo-te
Sim, também sou das que se exalta
Pra defender uma ideia
Digo que confiança não me falta
Mas a internet fez-me acreditar que eu sou feia
Manda tocar os violinos, eu sou a história triste
Que já vimos nos filmes, sou a que sobrevive
Só quis dar aos meus filhos o amor que nunca tive
Só não me faltou poesia porque me afoguei nos livros
Fiz de tudo piada pra não me tirar o sono
Acho que é hoje que me largas, tenho trauma de abandono
Eu fui a história triste, mas eu não pude escolher
O final não existe, esse eu posso escrever
Esse eu posso escrever
Sim, eu tenho ansiedade
E às vezes acho que é ela que me tem
Sou das que até diz que tem saudades
Mas devia e até queria ligar mais à minha mãe
Sim, eu benzo-me em capicuas
E não respiro nos túneis pra pedir desejos
Pra pedir às estrelas
Ou à Lua uma vida com menos luta
E um pouco mais de beijos
Manda tocar os violinos, eu sou a história triste
Que já vimos nos filmes, sou a que sobrevive
Só quis dar aos meus filhos o amor que nunca tive
Só não me faltou poesia porque me afoguei nos livros
Fiz de tudo piada pra não me tirar o sono
Acho que é hoje que me largas, tenho trauma de abandono
Eu fui a história triste, mas eu não pude escolher
O final não existe, esse eu posso escrever
Esse eu posso escrever
Trauma van Verlatenheid
Ja, ik geniet van mijn kindertijd
Om te doen alsof het niet pijn doet
Mijn zelfvertrouwen lijkt op arrogantie
Omdat ik alles tegen mensen wil zeggen
Ja, ik heb mijn lunch al overgegeven
Met twee vingers in mijn keel
En ik vond de gevaarlijkste jongen leuk
Hij paste goed in de chaos, ik heb zoveel meegemaakt
Ja, ik had een gebrek aan een vader
En iedereen lachte om mijn dromen
Ik ben iemand die niet aankondigt wanneer ik ga
En als je me pijn doet, vergeef ik je
Ja, ik ben ook iemand die zich opwindt
Om een idee te verdedigen
Ik zeg dat ik geen gebrek aan vertrouwen heb
Maar het internet deed me geloven dat ik lelijk ben
Laat de violen spelen, ik ben het treurige verhaal
Dat we in films hebben gezien, ik ben degene die overleeft
Ik wilde mijn kinderen alleen de liefde geven die ik nooit had
Ik miste alleen de poëzie omdat ik verdrinkt in boeken
Ik maakte alles tot een grap om mijn slaap niet te verliezen
Ik denk dat je me vandaag verlaat, ik heb trauma van verlatenheid
Ik was het treurige verhaal, maar ik kon niet kiezen
Het einde bestaat niet, dat kan ik schrijven
Dat kan ik schrijven
Ja, ik heb angst
En soms denk ik dat zij mij heeft
Ik ben iemand die zelfs zegt dat ze heimwee heeft
Maar ik zou meer moeten en willen bellen met mijn moeder
Ja, ik zeg een gebed in palindromen
En ik adem niet in tunnels om wensen te doen
Om de sterren te vragen
Of de maan voor een leven met minder strijd
En iets meer kussen
Laat de violen spelen, ik ben het treurige verhaal
Dat we in films hebben gezien, ik ben degene die overleeft
Ik wilde mijn kinderen alleen de liefde geven die ik nooit had
Ik miste alleen de poëzie omdat ik verdrinkt in boeken
Ik maakte alles tot een grap om mijn slaap niet te verliezen
Ik denk dat je me vandaag verlaat, ik heb trauma van verlatenheid
Ik was het treurige verhaal, maar ik kon niet kiezen
Het einde bestaat niet, dat kan ik schrijven
Dat kan ik schrijven